Bonaire – Het openbaar lichaam heeft een hoge ambtenaar nog tot ongeveer een jaar na de beëindiging van zijn dienstverband maandelijks salaris uitbetaald. Het gaat om oud-interim griffier Arjen de Wolff.
Kort na het aantreden in april van de nieuwe coalitie is de betaling stopgezet. De Wolff heeft woedend gereageerd op dat besluit en meteen laten weten niet van plan te zijn het te veel betaalde – meer dan 100.000 dollar – terug te betalen. De kwestie is door een medewerker van het OLB onder de aandacht van DossierKoninkrijksrelaties.nl. gebracht, naar zijn zeggen om te voorkomen dat de affaire in de doofpot verdwijnt. De feiten – dat het salaris circa een jaar lang ten onrechte is doorbetaald, dat de Wolff boos heeft gereageerd op de stopzetting en het te veel betaalde weigert terug te betalen – worden door drie bronnen onafhankelijk van elkaar bevestigd.
De klokkenluider zegt het sterke vermoeden te hebben dat het doorbetalen van het salaris aan De Wolff geen vergissing was, maar kan dat niet onderbouwen. Het is een publiek geheim dat de toenmalige coalitiepartijen PDB, M21 en Vrolijk het dienstverband met de interim-griffier juist hadden willen verlengen. Door diverse incidenten was diens positie in het openbaar bestuur echter onhoudbaar geworden. Zo werd ontdekt dat hij zich onder meer heimelijk toegang had verschaft tot de emailboxen van eilandsraadsleden.
Medewerkers die op de hoogte waren van de onrechtmatige doorbetaling van het loon hielden uit vrees voor de represailles hun mond. “Het gaat om iemand die ook na zijn vertrek door zijn innige banden met de voormalige coalitiepartijen veel invloed en macht heeft. Zo werd hij door gedeputeerde Anthony Weber ingehuurd als adviseur. Hij kreeg daarvoor betaald, terwijl hij tegelijkertijd nog elke maand zijn salaris kreeg”, aldus de klokkenluider die gezien de cultuur van intimidatie binnen het OLB niet met naam en toenaam genoemd wil worden.
Oud-gedeputeerde Weber bevestigt dat De Wolff voor hem heeft gewerkt: “Elke gedeputeerde krijgt vier medewerkers als ondersteuning. Eén van de medewerkers die bij mij in het bureau zou komen, kon pas in maart beginnen. Om die lacune van drie tot vier maanden te vullen, was de heer de Wolff als externe tijdelijk voor twintig uur per week werkzaam in mijn bureau. Voor zo ver ik mij kan herinneren heeft de heer De Wolff mij destijds benaderd.”
Weber had er geen idee van dat De Wolff op dat moment ook nog zijn volle salaris kreeg van het OLB. “Ik sta er versteld van dat hij dat nooit aan mij heeft verteld. Dat vind ik niet integer. Als ik het had geweten zou er nooit sprake zijn geweest van samenwerking.”
Gezaghebber John Soliano spreekt de feiten niet tegen, maar hij stelt niet inhoudelijk op de kwestie te kunnen ingaan: “Het gaat hier om personele informatie en lopende processen die ik niet met u kan delen.” Wnd. Rijksvertegenwoordiger Jan Helmond wil zijn vingers er al helemaal niet aan branden; hij verwijst naar de werkgeverscommissie van de Eilandsraad. Voor de hand liggende vragen blijven daardoor vooralsnog onbeantwoord, zoals: is er sprake van een vergissing of was er onderhandse een deal gemaakt? Waarom heeft het een jaar geduurd voordat is ingegrepen? En om welk bedrag gaat het precies en welke stappen zijn of worden genomen om dat terug te vorderen?
Dat het OLB recht heeft op terugbetaling lijdt geen enkele twijfel. Het Burgerlijk Wetboek BES is daarover volstrekt helder. Wie te veel salaris ontvangt, heeft de plicht dat zo snel mogelijk te melden bij de (ex-)werkgever. De Wolff heeft dat nagelaten. In vergelijkbare zaken waarover in rechtszaken zijn gevoerd, is het vonnis in alle gevallen in het voordeel van de werkgever uitgevallen.
Voor De Wolff kan de kwestie nog veel vervelender uitpakken indien het OLB besluit aangifte doen. In het Wetboek van Strafrecht staat immers te lezen dat “hij die opzettelijk enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort en dat hij anders dan door misdrijf onder zich heeft, wederrechtelijk zich toeëigent, wordt, als schuldig aan verduistering, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste drie jaren of een geldboete.”
In het kader van hoor en wederhoor is De Wolff de gelegenheid geboden zijn kant van het verhaal te vertellen. Daar heeft hij geen gebruik van gemaakt.
Niet de eerste keer
Voor Arjen – of zoals hij zich tegenwoordig noemt Arik – de Wolff is het niet de eerste keer dat hij zich riant laat betalen zonder daarvoor een tegenprestatie te leveren. In 2022 huurde Saba hem op grond van zijn vermeende juridische kennis en politieke ervaring in om de griffie en de Eilandsraad te ondersteunen bij de wederopbouw van de ambtelijke organisatie. Het eiland voldeed aan het verzoek de opdrachtsom van circa 100.000 dollar vooruit te betalen. Halverwege de klus liet De Wolff het echter afweten. Aan het verzoek van het openbaar lichaam om dat deel waarvoor geen werk was geleverd terug te betalen, gaf hij geen gehoor.
Vorig jaar kwam De Wolff in het nieuws toen hij een half miljoen euro wist los te praten van De Nederlandsche Bank voor een door hem verzonnen, niet bestaand slavernijproject. Nadat de DNB er achter was gekomen dat de speciaal voor het bemachtigen van de subsidie door De Wolff opgerichte foundation Across the Isles een lege huls was, verbrak de bank alle banden.