Je kunt maar beter zo vroeg mogelijk beginnen kinderen in Caribisch Nederland bij te brengen dat ze ten opzichte van Europese land- en leeftijdgenootjes niet op een gelijkwaardige behandeling door hun regering hoeven te rekenen. Dan kunnen ze alvast wennen aan hun tweederangsstatus die ze tot aan het graf zal achtervolgen, moet het spruitjeskabinet Schoof hebben gedacht toen het besloot zo’n 300.000 euro te beknibbelen op het welzijn van kinderen in de toch al bijzonder achtergestelde gemeenten Bonaire, Sint Eustatius en Saba. De Hollandse gierigheid levert op een rijksbegroting van 500 miljard een besparing op van, schrik niet, maar liefst 0,00006% oftewel zeshonderdduizendsten van een procent. Onuitspreekbaar klein, maar met grote gevolgen.
Wat blijkt? Het helaas niet snel genoeg afgeserveerde gezelschap van overwegend minister-spelende dwaallichten heeft de eilanden op de valreep nog stilletjes een vuile streek geleverd. Een jaarlijkse bijdrage van circa drie ton aan UNICEF dreigt daardoor te worden stopgezet. De organisatie die zich wereldwijd voor kinderrechten inzet – hetgeen ook in het Koninkrijk ondanks het rijke moederland bepaald geen overbodige luxe is – zou daardoor noodgedwongen het kinderrechtenprogramma ‘Kinderen in hun Kracht’ op de eilanden moeten beëindigen. Daarmee gaat er een streep door activiteiten met thema’s als armoede, positief opgroeien en jongerenparticipatie.
Gevraagd naar voorbeelden van wat het BES-team van UNICEF in de praktijk betekent, antwoordt woordvoerder Sabine de Jong: “We hebben bijvoorbeeld gefaciliteerd dat jongeren konden spreken met de commissie Thodé. En dat zij met het ministerie van VWS konden spreken over de nationale jeugdstrategie. Of binnen het programma Child Friendly Cities konden vertellen wat zij graag anders willen op de eilanden. In het algemeen betekent het wegvallen van onze support aan de eilanden dat er minder aandacht kan zijn voor wat kinderen nodig hebben.”
Voor UNICEF kwam de mededeling dat de subsidie na negen jaar op de tocht staat als een onaangename verrassing. Er is nog een klein beetje hoop dat het vers aangetreden kabinet Jetten erop terugkomt. Het ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties buigt zich op dit moment over het eindverslag. “Het zou dus kunnen dat op basis van deze beoordeling alsnog wordt besloten tot verlenging”, geeft Sabine de Jong de hoop nog niet helemaal op. Je zou zeggen: een uitgelezen kans voor het nieuwe kabinet zijn belofte de BES-eilanden wél gelijkwaardig te zullen behandelen meteen inhoud te geven.
Nu treft het dat staatssecretaris Eric van der Burg juist deze en volgende week door de tropische achtertuin van zijn werkterrein toert. Hij is er heen om vooral te luisteren naar de stemmen daar, zei hij voor vertrek. Het is te hopen dat hij naast de verplichte ontmoetingen met eilandelijke bobo’s (ja, het leven van een staatssecretaris van Koninkrijksrelaties gaat niet altijd over rozen) ook tijd neemt om met kinderen in gesprek te gaan. En te vragen wat die ervan vinden als ze het voortaan zonder de steun van UNICEF moeten stellen.
Dat de stas zijn kennismakingsbezoek aan de eilanden op Saba is begonnen met een vroege ochtendwandeling naar de top van Mount Scenery en daarover op X berichtte, ontlokte overigens beroeps-droeftoeter Wilders zuur commentaar:
Daarmee zijn achterban aanmoedigend om niet gehinderd door kennis, verbaal vermogen, humor en fatsoen de onderbuik te ledigen. Een gekuiste samenvatting van de baggerstroom: de “slijmerige zelfverreikende minister” Van der Burg wordt digitaal gekielhaald door “op kosten van belastingbetaler op vakantie te gaan”, terwijl “zijn eigen volk ligt te creperen”. En passant krijgen – zoals dat in deze kringen populair is – ook asielzoekers en homo’s een veeg uit de met haat gevulde pan.
Het advies van een van de PVV-volgelingen spreekt Kadushi overigens wel aan: “Blijf daar.” Saba is tenslotte by far het paradijselijkste plekje van Nederland èn het Koninkrijk. Maar ook Statia, Sint Maarten, Aruba, Bonaire en ja, zelfs Curaçao zijn als domicilie te verkiezen boven het leven te midden van steeds verder verzurende Hollanders.
