In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Curaçao.
Noodkreet
Door Raquel Weisz
Ai, mi dushi Kòrsou (mijn geliefde Curaçao), wat wordt jou aangedaan? Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig? Achter de rooskleurige statistieken over het explosief toegenomen toerisme, zoals het aantal toeristen, het aantal hotelovernachtingen en de positieve economische impact, gaat ondertussen een sombere realiteit schuil. Wie profiteert er eigenlijk van deze ontwikkelingen?
Een triest voorbeeld van onze realiteit. Afgelopen week heeft de ground breaking van een levensgroot en spuuglelijk Pod-resort plaatsvonden. Een resort dat wordt volgebouwd met pods, die vanaf 210.000 euro worden verkocht als investeringsobjecten. Dit is vandaag de dag omgerekend 440.000 gulden. Er zijn uiteraard lokale bewoners, die dit kunnen ophoesten als ze zouden willen. Maar voor het overgrote deel van de bevolking is dit onmogelijk. Dus rara, wie zullen deze pods kopen? Helaas is dit resort geen uitzondering. Naast talloze hotels, verrijzen flatgebouwen en appartementencomplexen als paddenstoelen uit de grond. Allemaal beton en onbetaalbaar voor de meeste bewoners met een lokaal inkomen.
Een andere realiteit is dat Curaçao wordt volgebouwd zonder rekening te houden met de infrastructuur en parkeergelegenheid. Er wordt al jaren gesproken over de beruchte Caracasbaaiweg, de weg van en naar Jan Thiel. Mensen staan hier tegenwoordig praktisch de gehele dag, zelfs in het weekend, in de file. Maar het probleem is veel groter dan alleen deze verkeersader. Andere hoofdwegen, zoals de Santa Rosaweg en de Weg naar Westpunt, zijn ondertussen ook grote delen van de dag dichtgeslibt. En terwijl we gezellig met z’n allen in de file staan, zien we dat elk stukje groen wordt schoongeveegd en plaatsmaakt voor onbetaalbaar beton.
Dan de parkeergelegenheid. Als je onbeperkt vergunningen verleent voor hotels, appartementencomplexen en grenzeloze landwinning, waarbij elk stukje grond wordt volgebouwd, zonder rekening te houden met parkeergelegenheid, is het logische gevolg dat er overal en nergens wordt geparkeerd. Plotseling besluiten tot handhaving door auto’s weg te slepen, is geen oplossing en niets anders dan symptoombestrijding. Het getuigt alleen maar van het ontbreken van beleid én een lange termijnvisie.
Een derde realiteit. Er wordt op Curaçao, geheel terecht, veel gesproken over de schrijnende en alarmerende armoede. Maar ondertussen is het probleem nog zoveel groter geworden. Want ook voor de middenstand holt de koopkracht in rap tempo achteruit. Het wordt ook voor deze groep steeds moeilijker om het hoofd boven water te houden.
Alleen al de boodschappen. Voor een paar miezerige producten ben je zo honderd gulden kwijt. Gangbare levensmiddelen zijn onbetaalbaar geworden. En ja, alles is duurder geworden in de wereld. Maar hier wordt misbruik gemaakt van deze ontwikkeling. Want het feit is, dat dagelijks, zo niet wekelijks, de prijzen stijgen in vele supermarkten. Je kunt je als supermarkt dan niet meer blijven verschuilen achter het feit dat overal ter wereld de prijzen zijn gestegen. Het is onacceptabel, te zot voor woorden en een belediging van onze intelligentie.
Vooral nu blijkt dat de door de Fair Trade Authority Curaçao opgelegde boetes aan een aantal supermarktketens, oplopend tot 450.000 gulden, stand hebben gehouden. Zij weigerden namelijk mee te werken aan een mededingingsonderzoek. Boetes die ongetwijfeld op ons als klant worden afgewenteld. Ok, ze zijn beboet. En nu? De supermarkten gaan vrolijk door met hun praktijken, terwijl de lonen niet in die mate meestijgen. Een doemscenario, want waar houdt het op? Ik houd m’n hart vast wat de impact zal zijn op de prijzen hier, door de enorme prijsstijging van benzine die eraan komt, door de geopolitieke ontwikkelingen. Wie kan hier dan nog de reguliere boodschappen betalen?
Onze verborgen Parel van de Caribbean verandert in moordend tempo in een concrete jungle. De sterke munt regeert. De investeerders en de kopers met het grote geld. En dan heb ik het nog niet eens over onze prachtige flora, fauna en onderwaterwereld, die het onderspit delven. Of specifiek over onze stranden, waar je tegenwoordig, zelfs aan de Westkant, struikelt over de strandbedden, de betonnen paaltjes voor de parasols en tegen elkaar geplakt ligt.
Waarom leren wij niet van de fouten, nu het nog kan, van andere (ei)landen en bekende grote toeristische bestemmingen? Om ons eiland te behoeden voor de desastreuze gevolgen, waar wij met sneltreinvaart op afstevenen. Waar, na een ongebreidelde overkill, veel te laat door streng beleid en kordate handhaving het toerisme aan banden is gelegd. Niet alleen om de lokale bewoners te beschermen, maar ook de natuur. Er zijn tegenwoordig zoveel voorbeelden in de wereld waar wij van kunnen leren. Waarom blijven wij zo vasthouden aan dit kortzichtige denken?
En zo verdwijnt, snel en zeker, de unieke schoonheid van dit prachtige eiland. Nog sneller dan sneeuw voor de zon. Is dit wat wij willen voor ons aller dushi Kòrsou? Dit is een noodkreet. De balans is weg. Overheid en Staten, het is twee OVER twaalf!