In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Sint Maarten.
Zondagse overpeinzing
Door Terrance Rey
Een goeie vriend van me is net 80 geworden. Senior citizen, zoals dat dan heet. Klein pensioentje, wat kwaaltjes hier en daar, een agenda die leger wordt naarmate de verjaardagen van collega’s minder werden en de middagdutjes langer. Luchtvaart houdt ons beiden bezig deze dagen. Onze gemeenschappelijke interesse. En toen ontdekte hij ChatGPT.
Sindsdien straalt hij weer alsof hij net zijn eerste paard heeft gekregen. Ja, hij was paardrijder en trainer in zijn jonge dagen. Horse Whisperer noem ik hem soms. Hij stelt vragen over geschiedenis, filosofie, de geopolitiek van het Caribisch gebied, over eVTOL’s, over kunstmatige intelligentie en zelfs over hoe hij zijn boek kan commercialiseren en videoscripts met AI kan maken. Hij leest, denkt, schrijft. Hij discussieert. Soms met mij. Nu vaker met zijn nieuwe digitale gesprekspartner. AI heeft hem niet jonger gemaakt. Maar wel nieuwsgieriger. En nieuwsgierigheid is misschien wel het meest onderschatte levenselixer.
Terwijl mijn buddy een tweede lente beleeft dankzij kunstmatige intelligentie, gaat onze nationale telecomtrots TelEm stilaan de weg van de dinosaurussen. Er was een tijd dat TelEm overal was. Sponsor van shows, van entertainment, van carnaval. Alaaf! De nationale go to sponsor voor alles wat glitterde en klonk. Sponsorships die over de jaren in de miljoenen dollars liepen. Ik zou willen zeggen dat ik een beetje overdrijf, maar helaas pindakaas, de CFO was de opperbaas.
Wat mij altijd heeft verbaasd: niet één dollarcent werd opzijgezet voor innovation, voor research, voor kapitaalinvesteringen in de toekomst. Niet één dollarcent werd geïnvesteerd in beleggingsfondsen met een gezond dividend. Stel je eens voor dat TelEm over de jaren 100 miljoen dollar had gereserveerd tegen een gezonde 8 procent ROI. Met dat soort geld had TelEm misschien wel een eigen satelliet in geo-synchrone baan boven Sint Maarten kunnen plaatsen.
Oké, nu overdrijf ik echt. Maar u begrijpt wat ik bedoel: Save for a rainy day! En nu regent het. Niet een zacht Caribisch buitje, maar it’s raining cats and dogs. En layoffs. Tot 70 procent so fart. Ja, die eerdere spelfout was bijna symbolisch voor hoe het daar gaat.
En dan is daar ineens de telecomvakbond SMCU die klaagt. Ik wist niet eens dat TelEm met het handjevol overgebleven werknemers nog genoeg mensen had om te unionizen. Is er eigenlijk niet een minimumaantal werknemers nodig om een vakbond te hebben die een bedrijf vertegenwoordigt? Of is SMCU gewoon bezig zichzelf relevant te houden in tijden van krimp?
Maar goed, wat weet ik ervan? Ik ben maar een oude man die columnistje speelt voor een Nederlandse nieuwssite. Wat weet ik van vakbonden, telecombedrijven en satellietschotels? Wat ik tegenwoordig wil weten, vraag ik gewoon aan ChatGPT. Ik heb hem of haar nog geen naam gegeven, maar het programma kent mij inmiddels zo goed dat het zelfs mijn columns voor me kan schrijven. Oeps. Zei ik dat hardop?
Misschien moet ik mijn ChatGPT “Fada” noemen. Dan zeg ik: “Quick question, Fada…” Alleen de jongeren die dag en nacht op hun telefoon zitten, snappen die Rassbs AIVibes-verwijzing van Facebook. Dus… Quick question, Fada: hoe kan AI TelEm helpen om te voorkomen dat het bedrijf straks in onderdelen wordt verkocht? Een deel aan NV GEBE. Een deel aan Aqualectra. En het datacenter aan Anykey Technology.
Het antwoord dat ik ongeveer kreeg, was verrassend simpel. Niet eerst denken aan satellieten. Denk aan data. Aan klantgedrag. Aan voorspellend onderhoud van netwerken. Aan efficiëntere facturatie. Aan nieuwe digitale diensten bovenop bestaande infrastructuur. Aan partnerschappen met techbedrijven in plaats van louter sponsorcontracten met artiesten.
AI had TelEm kunnen helpen om patronen te zien in verbruik, kostenverspilling eerder te detecteren, storingen te voorspellen voordat ze klanten irriteren. Het had kunnen simuleren wat investeringen op lange termijn zouden opleveren. Het had scenario’s kunnen doorrekenen. Het had een cultuur van meten en weten kunnen afdwingen. Maar daarvoor moet je wel willen investeren in iets wat je niet meteen op een podium kunt tonen tijdens carnaval.
Mijn senior citizen vriend heeft iets begrepen wat grote organisaties soms vergeten: technologie is geen bedreiging voor wie je bent, maar een verlengstuk van wat je kunt worden. Hij gebruikt AI niet om minder te denken, maar om beter te denken. Niet om werk uit handen te geven, maar om nieuwe vragen te stellen. En ja, soms om een column te structureren.
Misschien is dat wel de kern van deze hele overpeinzing. De toekomst wordt niet bepaald door hoeveel je vandaag uitgeeft aan zichtbaarheid, maar door hoeveel je morgen overhoudt aan veerkracht. Save for a rainy day. Want als het eenmaal begint te regenen, is het te laat om nog een paraplu te bestellen. Zelfs online. Zelfs met hulp van Fada.🐵