Door René Zwart
Wat de vele critici van het Bestuurscollege van Bonaire niet durven, heeft het eilandsraadslid Salma Serberie (Partido Demokratiko Boneriano) wel gedaan: opstaan tegen haar autocratisch opererende partijleider Clark Abraham en de hem slaafs volgende leden van de coalitiefracties. Zij verwoordt in een brief aan de gezaghebber de roep die al veel langer in de samenleving doorklinkt: “Keer terug naar het dienen van het volk van Bonaire met rechtvaardigheid, transparantie, verantwoordelijkheid en respect”.
De nu wankelende coalitie kwam in 2023 door een in het geniep voorbereide coup aan de macht: MPB’er Cyrill Vrolijk liep over naar de oppositie. Met zijn al eerder overgelopen ex-fractiegenote Daisy Coffie hielp hij de PDB van Abraham in het zadel. Ze kwamen met een ambitieus vijftigpuntenplan en beloofden plechtig wél transparant te zijn. Van beide is helemaal niets terechtgekomen. Het eiland is niet tot stilstand gekomen, maar achteruit gekacheld. Het weinige dat de weggestuurde voorgangers voor elkaar hadden gekregen, werd categorisch afgebroken.
De coalitie had vooral oog voor zichzelf: de eigen fractievergoeding en de daggeldvergoeding werden verhoogd, zelfs de voor de eilanden gulle Van Huffelen werd tegen de schenen geschopt. Adviezen van het College financieel toezicht werden categorisch in de wind geslagen. De twee wel functionerende vakgedeputeerden Cicilia en Den Heyer kregen een mes in hun rug. Experts die hard nodig zijn om de brandstofvoorziening veilig te stellen of de crisis rond de vuilstort aan te pakken, waren en zijn niet welkom omdat zij uit Europees Nederland afkomstig zijn en dus het zelfbeschikkingsrecht zouden ondermijnen.
De bestuurlijke sur place wordt niet veroorzaakt door geldgebrek. Het saldo van de met Haagse subsidies gespekte spaarrekening van het OLB is inmiddels tot zo’n honderd miljoen dollar opgelopen. Misschien zijn er wel plannen, maar de gemeenschap moet er naar gissen: het Bestuurscollege publiceert al geruime tijd geen besluiten meer. Zoals ook de eilandsraad lijkt te zijn opgehouden met het met het publiek delen van ingekomen stukken. En wie een beroep doet op de Wet openbaarheid van bestuur BES kan wachten tot Sint Juttemis.
Intussen wordt Bonaire steeds minder van de Bonairianen. Door de ongebreidelde instroom van vermogende Europese Nederlanders zijn lokale woningzoekenden kansloos en moeten burgers meer betalen voor stroom en water. Door het terugdraaien van het beleid maar één cruiseschip tegelijk toe te laten, wordt Kralendijk overspoeld met bezoekers die amper een idee hebben op welk eiland ze zijn. De strategie om bij het aantrekken van verblijfstoeristen niet langer te mikken op kwantiteit, maar kwaliteit is eveneens losgelaten.
Waar het Bestuurscollege en een meerderheid in de eilandsraad energie wél in steken, is het achterhoedegevecht over het besluit van de regering bij nader inzien de functie van Rijksvertegenwoordiger toch maar te handhaven. Ja, daarmee komt het kabinet inderdaad terug op een eerder gemaakte afspraak, maar daar hebben de eilandelijke politici het naar gemaakt door hun opzichtig falen in het vuilstortschandaal. En dan is er nog het verzet tegen de uitbreiding van BC en eilandsraad dat vooral is ingegeven door de vrees voor concurrentie van nieuwe partijen.
Wat dit alles nog bijzonderder maakt, is dat het wordt gepikt. Vaak, zo valt te beluisteren, uit angst voor nog meer tegenwerking door het eilandbestuur. Daarom is het des te moediger van eilandsraadslid Serberie het wel aan te durven een grens te trekken.