In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Curaçao.
Stilte voor de storm
Door Raquel Weisz
Stilte in de muziek is cruciaal. Het is net zo expressief als het geluid zelf. Het bouwt spanning op, geeft structuur en geeft ruimte voor luisteraars om emoties te verwerken. Maar eerst naar de storm.
2025 is bijna ten einde. The Blue Wave heeft een storm veroorzaakt en zette Curaçao in één keer op de wereldkaart als kleinste land ooit, dat deelneemt aan het WK. Deze Blue Wave kan nog weleens voor een tsunami gaan zorgen. En dan heb ik het niet over de prestaties volgend jaar tijdens het WK, maar over de positieve, economische impact, die deze deelname kan hebben voor het eiland.
Alhoewel dit nieuws wereldwijd domineerde, zijn er dit jaar nog veel meer fantastische prestaties neergezet, waar Curaçao trots op mag zijn. The Blue Wave reikt verder dan alleen voetbal. Zo heeft beeldend kunstenaar Kevin Osepa de gerenommeerde kunstprijs Prix de Rome ontvangen voor zijn kunstwerk Lusgarda. Chefkok Helmi Smeulders zette Curaçao op de kaart met haar boek My Curaçao- A culinary road trip. Dit boek werd tijdens de prestigieuze Gourmand Awards uitgeroepen tot Best Caribbean Cookbook in the World.
Na een indrukwekkend gevecht is, in de MMA-wereld, Brian Hooi lichtgewicht WOWFC-wereldkampioen geworden. Atlete Glenka Antonia zette een fenomenale prestatie neer in het hoogspringen, waar zij drie zilveren medailles won tijdens de Boliviaanse Spelen. Ook in de sporten Taekwon-Do en Rugby blonk Curaçao uit tijdens verschillende toernooien.
En uiteraard Stichting Pro Bista, die dit jaar het Appeltje van Oranje won. Deze stichting verricht al 28 jaar fantastisch werk voor visueel beperkte mensen op ons eiland en is een onmisbare schakel voor haar doelgroep. Persoonlijk maakte mijn hart een extra sprongetje, toen zij deze bijzondere prijs wonnen, aangezien ik in het verleden vaker met deze stichting heb mogen samenwerken. Van dichtbij heb ik ervaren hoe zij met hart en ziel visueel beperkte mensen en hun families ondersteunen bij de acceptatie én door ze weerbaarder te maken. Onder andere door ondersteuning bij revalidatie, zoals leren stoklopen. Maar ook de omgang met computers en begeleiding op de werkplek. Ook de jeugdigen worden actief begeleid.
Op dit moment heeft Pro Bista rond de 250 actieve klanten, maar een bestand dat vele malen groter is. Helaas hebben bijna alle afdelingen een wachtlijst. Vroeger gingen de mensen naar Nederland voor de betere kwaliteit van de zorg voor visueel beperkte personen. Maar gelukkig heeft Pro Bista hierin het verschil kunnen maken, door de juiste zorg te bieden. Daardoor kunnen mensen in hun vertrouwde omgeving blijven wonen, terwijl zij actief deelnemen aan de maatschappij. Onze samenleving heeft grote stappen gemaakt, alhoewel er altijd ruimte is voor verbetering. Vele bedrijven zijn nu toegankelijker voor visueel beperkten. Er wordt op allerlei fronten veel meer rekening gehouden met deze groep, zodat zij zich ook onderdeel voelen van de maatschappij.
Pro Bista heeft een enorme professionaliseringsslag doorgemaakt. Dat was niet mogelijk geweest zonder de waardevolle samenwerkingen in het verleden met onder andere bedrijven in Nederland. In de toekomst zou Pro Bista graag zien dat er binnen het gehele Koninkrijk meer wordt samengewerkt in het kader van dit belangrijke thema en deskundigheidsbevordering een belangrijk onderdeel hiervan blijft uitmaken.
De stichting wil in de toekomst de toepassing van moderne technologieën mogelijk maken voor haar cliënten. Deels gesubsidieerd door de overheid, blijven de financiën een uitdaging en bezuinigingen liggen op de loer. Pro Bista wil ook bereiken dat zij tevens worden gefinancierd door de overheid om hun (jeugdige) cliënten structureel te kunnen ondersteunen in het onderwijs en steun te bieden aan cliënten bij het vinden van én het begeleiden in een nieuwe baan. Naast overheidssubsidies blijven donaties een belangrijke inkomstenbron om het voortbestaan te kunnen garanderen. Kortom, een stichting, die haar toegevoegde waarde in al die jaren heeft bewezen en niet meer weg te denken is uit onze samenleving.
Terug naar de stilte. Zonder stilte in de muziek is er alleen geluidsoverlast en zonder geluid is er alleen maar stilte. Er is spanning in de regio. En deze spanning is deels voelbaar op het eiland, ondanks de gebruikelijke decemberdrukte. Mensen zijn ermee bezig. Dit is hoor- en zichtbaar op de radio, televisie en de sociale media. Vanuit de overheid is er heel veel geluid zonder stilte na behaalde successen. En voornamelijk stilte, zonder geluid (op één moment na de afgelopen week) over de ingewikkelde dossiers. Nauwelijks tot geen communicatie. Dit geeft ruimte voor onduidelijkheid, ruis en miscommunicatie. Verhalen gaan hun eigen leven leiden. Voor 2026 hoop ik dat onze minister-president hierin veel meer het voortouw gaat nemen. Dat hij minder kiest voor de stilte, maar een betere communicatieve balans vindt als het gaat om de uitdagende dossiers.
Rough waters are truer tests of leadership. In calm waters every ship has a good captain -Unknown-.
Ik wens u allen een liefdevol, sprankelend en inspirerend 2026, in goede gezondheid, toe.