Koninkrijksdag moet nog aanbreken, maar deze week ging het in Den Haag al heel erg over de koninkrijksrelaties. De hotels, restaurants en de winkels doen in de qua omzet stille periode tussen Sinterklaas en de Kerst goede zaken dankzij een invasie van een kleine honderd Caribische bestuurders, volksvertegenwoordigers en aanhang tot en met klein grut. Als je het ‘persbericht’ van de veruit grootste delegatie – die van Bonaire – mag geloven, is de toekomst van het eiland in acuut gevaar als het inmiddels traditionele congres dat InterExpo jaarlijks in het Haagse perscentrum Nieuwspoort organiseert, niet wordt bijgewoond.
Even waanden de Caribische congresgangers zich in het centrum van de wereld: het wemelde van nerveus in de wandelgangen met pen of microfoon in de aanslag ronddravende parlementair verslaggevers van echte media. Maar die bleken bij nader inzien niet te zijn afgekomen op het legertje gasten uit het exotische deel van het Koninkrijk. Hun aandacht ging volledig uit naar de nieuwe informateur die ervoor moet zorgen dat het land na anderhalf jaar wanbestuur zo snel mogelijk een kabinet krijgt van wél competente bewindspersonen. Niet alleen berekend op hun taak, maar die ook de rechtsstaat (van onafhankelijke instituties tot de vrije pers) respecteren. En, niet onbelangrijk, op een fatsoenlijke manier met de Caribische Wadden omspringen.
Het congres verloor op het laatste moment twee publiekstrekkers. Eerst zegde minister-president van Aruba Mike Eman af en kort daarna volgde zijn Curaçaose ambtgenoot Gilmar ‘Pik’ Pisas. Beiden voerden de spanning in de regio vanwege het oorlogszuchtige gedrag van de ene gestoorde tiran jegens de andere gestoorde despoot aan als reden. Wel jammer voor oppositieleider Evelyna Wever-Croes. Die stond al te trappelen om een handtekeningenactie tegen Eman te starten, omdat die door naar het veilige moederland te vluchten zijn doodsbange burgers onbeschermd in de steek zou hebben gelaten.
Dat het in de geopolitieke arena niet uitmaakt of de premier wel of niet paraat staat, werd duidelijk door het nieuws dat de Venezolaanse oppositieleider María Corina Machado haar land heimelijk via Curaçao heeft kunnen verlaten om de haar toegekende Nobelprijs voor de Vrede in Oslo op te halen. Pisas verklaarde – in de hoogste staat van verontwaardiging verkerend – tegen het Antilliaans Dagblad er “net net nada” van te hebben geweten. Speelt zijn land eindelijk eens een heldenrol op het wereldtoneel, is het (de wel vaker onwetende) minpres niet eens gegund de eer op te eisen.
Boosjes is ook het Bestuurscollege van Bonaire. De toorn richt zich tegen het besluit van het ministerie van Financiën de belastingdruk op het eiland eerlijker te verdelen: het tarief voor lagere en middeninkomens gaat per 1 januari omlaag, dat voor (veelal geïmporteerde) rijke stinkerds omhoog. Dat blijkt uit een lang verborgen gehouden klaagbrief van het eilandbestuur aan de Tweede Kamer. Want het zijn de arme sloebers met een inkomentje vanaf drie ton die fiscaal worden uitgekleed. Voor hen opkomen vindt de coalitie urgenter dan in Den Haag te pleiten voor verlaging van de kosten van levensonderhoud voor burgers met een minimum inkomen of uitkering…
Het ver vooruitziende BC maakt zich nu al zorgen dat Bonairianen die het zich kunnen veroorloven de wereld te bereizen vanaf 2027 extra worden gepakt. Dat jaar gaat de vliegtaks voor vervuilende verre vluchten omhoog. Dankzij de motie van voormalig Kamerlid Peter van Haasen (PVV) wordt het vliegen tussen de eilanden en Schiphol uitgezonderd, dit ten behoeve van trans-Atlantisch familiebezoek. Maar BES-burgers die via de eeuwige bouwput Schiphol een vakantietripje naar bijvoorbeeld Bali of de Malediven willen maken, zijn ongenadig de klos.
Je zal straks maar om drie of vier keer per jaar je Piet Boon-stulpje (het leven op Bonaire is soms behelpen) te kunnen ontvluchten voor een week of wat Seychellen of Dubai, tweehonderd dollar meer moeten beuren voor een ticket. Dat zal je niet meteen tot de voedselbank veroordelen, maar toch fijn als je op de empathie van het eilandbestuur kunt bouwen. Ja, de heren Silberie, Weber en Abraham hebben een feilloos kompas voor wie zij – tenslotte dienaars van het volk – in de bres moeten springen.
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.