Als u wel eens een blauwtje heeft gelopen, weet u hoe Kadushi zich moet voelen om, nota bene in de nabloei van zijn leven, te worden afgewezen. In januari verschijnt traditiegetrouw de bundel met alle in het achterliggende jaar uitgepoepte columns. Om de komende lustrumeditie extra luister bij te zetten, is lang nagedacht over wie uit te nodigen het voorwoord te verzorgen. Na, zoals dat heet, rijp beraad viel de keuze op een Bonairiaanse politicus die geregeld te gast is op deze plek. En dus stuurde de baas van deze site, rekening houdend met de drukke bezigheden van de geadresseerde, ruim op tijd een aanzoek met o.a. de zin: “Je bent geheel vrij in wat je wil schrijven, als het maar raakvlak heeft met de koninkrijksrelaties.” Na een week in spanning te hebben gezeten, kwam de reactie:
“Bonnochi, Gezien hoe je jezelf afgelopen jaren, positioneerd, wat denk zelf? Moet eerlijk bekennen dat ik veel van jou en velen anderen gewend ben, maar dit niveau gaat zelfs mij te ver”, aldus het engszins cryptische antwoord dat, begrijpt u, als een mokerslag aankwam. Wat zou hij bedoelen met “dit niveau”. En is “te ver” te hoog of juist te laag? Nóg intrigerender is de opmerking “veel van velen anderen gewend te zijn”. Wat zou het zijn waaraan hij gewend is en met hoe velen zijn die “velen anderen” en wie zijn die “velen anderen”?
De rechter die hem voor huiselijk geweld en oplichting veroordeelde? De voor hun brood van het toerisme afhankelijke ondernemers die met lede ogen moesten aanzien hoe hij de deal met JetBlue liet crashen? De bouwbedrijven die eindeloos wachten op vergunningen? De omwonenden van de gifbelt bij Lagun die met reden bezorgd zijn om de gezondheid van hun koters? Het College financieel toezicht dat hem ontmaskerde allesbehalve de financieel genie te zijn waarvoor hij zichzelf houdt? Zijn oud-collega’s die hij, om zijn eigen hachje te redden, een mes in de rug stak? Of teleurgestelde kiezers, want dan kan het inderdaad om heel velen gaan.
Het kan natuurlijk ook zijn dat de betrokken politicus, hoewel geheel tegen zijn natuur, besloten heeft de luwte op te zoeken. Hij kwam deze week immers opnieuw publiekelijk onder vuur te liggen nadat enkele schimmige grondtransacties onbedoeld aan het daglicht kwamen. Een daarvan betreft de aankoop van een terrein van zijn familie dat de overheid niet nodig heeft en waarvoor bovendien ruim 50.000 dollar meer is betaald dan de vraagprijs. Hij zou, zo verklaarde hij haastje-repje, niet bij de besluitvorming betrokken zijn.
Waarom staat dan in de officiële besluitenlijst van het Bestuurscollege dat hij aanwezig was? Van een andere gronddeal staat inmiddels onomstotelijk vast dat de wettelijk voorgeschreven procedure aan de laars is gelapt. Dat ligt uiteraard niet aan de gedeputeerde, maar – een bekende opus memorandi van sjoemelende bestuurders – aan de ambtenaren. “Integriteit is voor mij geen politiek woord dat je op een poster plakt; het is de basis van wie ik ben en hoe ik werk”, fabuleerde de gedeputeerde.
Aan de ‘grondpolitiek’ van het openbaar lichaam zit sowieso een onfris luchtje, zo blijkt uit een nog niet met het publiek gedeelde ‘Integrale Mobiliteits- en Gebiedsontwikkelingsstrategie’. Die ‘strategie’ komt er op neer dat de prijs van afgelegen stukken grond die de lokale overheid in bezit heeft, in het geniep wordt opgedreven door ze beter bereikbaar te maken. Neem het omstreden handjeklap binnen de familie bij die 3 hectare bij Santa Clara voor een half miljoen als voorbeeld:
Door het thans nutteloze terrein via de weg en per openbaar vervoer (betaald door sponsor Den Haag) goed bereikbaar te maken, schiet de waarde ervan omhoog. Kassa! Kan er zomaar een half miljoentje winst worden gescoord. Gaat je nooit lukken in het casino van Van der Valk of bij een van de illegale online casino’s op Curaçao! Of het zuivere koffie is? Het heeft veel weg van manipulatie. In Europees Nederland zijn in het verleden gehaaide grondspeculanten aan het kruis genageld omdat zij voor een appel en een ei boerenland opkochten nadat zij door een corrupte wethouder of ambtenaar waren getipt dat daar een nieuwe woonwijk zou komen waardoor de waarde van de grond met factor honderd toenam.
Dan was er ook nog de krant van spruitjesetend Nederland, de Telegraaf, die deze week kopte: “Curacao walhalla voor pensionado”. Het aantal Nederlanders dat vanwege het onaangename klimaat (niet alleen in weerkundig opzicht) eigen land ontvlucht om zich op Curaçao in zon en weelde te wentelen is de laatste jaren fors gestegen. Diezelfde zon schijnt voor lokale gepensioneerden eveneens gratis, maar de weelde is voor een overgrote meerderheid ver te zoeken. Veel AOV-gerechtigden hebben zichzelf op rantsoen gezet om net genoeg over te houden om aan het einde van de maand de huur en energierekening te kunnen betalen.
Gelukkig doen de miljoenen, dankzij het exploderende toerisme, de overheidskas overlopen dus is er meer dan genoeg financiële ruimte om de onbarmhartig karige AOV te verhogen. Maar daar wil de MFK-regering (“Van het volk en voor het volk”) niet aan. Erger nog, al jaren wordt de wettelijk verplichte indexering niet toegepast. Terwijl het kabinet Pisas bij allerlei groepen sympathie koopt door aan de lopende band ‘pastechi’s’ uit te delen, mogen gepensioneerden op een houtje bijten.
Kadushi wenst u een respectvolle Week van het Respect.
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.