Regeringen die een eigen besluit als ‘historisch’ bestempelen, blijken bij nadere beschouwing vaak te hebben overdreven. Maar het ‘nieuwtje’ dat minister-president Mike Eman zaterdag tot veler verrassing wereldkundig maakte dat de voormalige, jaren geleden stilgevallen Lago-raffinaderij in San Nicolas volledig wordt ontmanteld, komt wel degelijk in aanmerking voor het stempel ‘historisch’.
Een gedurfd besluit dat een lichtend voorbeeld is voor andere overheden in het Koninkrijk. Zo houdt de het kabinet Pisas op Curaçao tegen beter weten in hardnekkig vast aan het waanidee de Isla-raffinaderij te willen heropenen. De al jarenlang durende zoektocht naar een nieuwe exploitant lijkt, gezien de vele miljoenen die daaraan zonder enige kans op succes worden vergooid, een verdienmodel op zichzelf waarmee tevens de bevolking een rad voor ogen wordt gedraaid. De regerende MFK dankt een fors deel van haar stemmen aan de verkiezingsbelofte de raffinaderij nieuw leven in te blazen, waarvan op voorhand vaststond dat die niet is na te komen en de beloofde nieuwe banen er nooit zullen komen. Geen weldenkend mens zal ooit een cent steken in een technisch achterhaalde verzameling oud roest. En dan te bedenken dat het Isla-terrein anno nu een schone, duurzame bestemming had kunnen hebben, als plannen daartoe niet tien, vijftien jaar geleden waren weggehoond door bange bestuurders.
De Nederlandse regering is overigens geen haar beter. Die strooit met de ene hand met miljardensubsidies voor de fossiele, door multinationals gedomineerde energiesector om met de andere hand maatregelen die het gebruik van duurzame energie aanmoedigen, in te trekken. En zelfs Bonaire, dat naar eigen zeggen de ambitie heeft de eerste Blue Economy van de wereld te worden, rolt in weerwil van de nu al merkbare impact van klimaatverandering de rode loper uit voor een oliehandel die brood ziet in het revitaliseren van de failliete smeerboel van Bopec, op een steenworp afstand van in het Gotomeer fouragerende flamingo’s.
Terecht dat demissionair minister-president Dick Schoof zijn Arubaanse ambtgenoot Eman uitvoerig prees voor de moed en visie van diens regering om afscheid te nemen van een icoon dat ooit een grote bron van welvaart was, om zo de weg vrij te maken voor een bij deze tijd passende innovatieve, duurzame en inclusieve bestemming van het voormalige Lago-terrein.