COLUMN – Een welkome gast
In ons Koninkrijkje der blinde bestuurders zou je met twintig procent gezichtsvermogen al boven de asgrauwe politieke middelmaat uitsteken. Laat staan als je de visie (plus drive en energie) voor twee hebt. Zoals de minister-president van Aruba, meneer Mike Eman. Aan het slot van zijn recente werkbezoek aan het in ontreddering voortmodderende moederland had uw columnist het genoegen een vorkje met hem te mogen prikken bij – hoe kan het anders – een ‘Chinees’. Zijn chef de kabinet en de secretaris van de ministerraad schoven ook aan; een beetje bleekjes om de neus en met de tong op de versleten schoenen, uitgeput na een twee weken durende marathon tot in de verst weggelegen krochten van dolend bestuurlijk Nederland.
De delegatie racete onder andere langs minister-president Schoof, de ministers Van Weel en Brekelmans, de fractieleiders Timmermans, Bontebal, Jetten en Van der Plas, Tweede Kamerleden en senator Rosenmöller, vicevoorzitter van de Raad van State De Graaf en oud-ambtgenoot Balkenende. Er waren gesprekken met de SER, de WUR, TNO en Schiphol. En staatssecretaris Van Marum nam de exotische gasten op sleeptouw door diens – er gaat niks boven – Groningen. En dan waren er nog uitstapjes naar de Rijksministerraad, Prinsjesdag en het tv-programma WNL op Zondag. Het was vooral een ‘hersteloperatie’: de reputatie van Aruba heeft de afgelopen jaren behoorlijk wat krassen en deuken opgelopen in Den Haag.
Twee keer zette de voormalige premier haar handtekening onder de afspraak het financieel toezicht te verlengen en tot twee keer bleek die krabbel niks waard. Sterker nog: de dame in kwestie is een campagne begonnen tegen het wetsvoorstel Houdbare Overheidsfinanciën Aruba. Ze heeft inmiddels dik zesduizend handtekeningen bij elkaar geronseld. Het is zonder meer een knappe prestatie om zoveel Arubanen voor het lapje te houden, waarmee de naar de oppositie gedegradeerde woordbreekster in het dwaalspoor treedt van kampioenstoker Wilders en – op het gevaar af dat ze naast haar muiltjes gaat lopen – Trump.
Nog even over de ontmoeting met de huidige minpres. Daar kwam Kadushi niet zonder spreekwoordelijke kleerscheuren vanaf. Eman sloeg de hem aangeboden bundel van prikkelende columns meteen open op pagina 134 om zijn vinger te zetten op regel 15 waarin het einde van “het Tijdperk der Emannen” wordt aangekondigd. Inderdaad, een miskleun van jewelste, want de verkiezingen in december 2024 leverden een eclatante overwinning op voor de AVP en een – maar dat had uw columnist dan wel weer goed voorspeld – smadelijke nederlaag voor de MEP.
Den Haag lijkt er maar wat blij mee: comeback kid Eman werd waar hij ook aanklopte als de verloren zoon ingehaald. Overigens ten dele uit eigen belang; het blijven tenslotte Hollanders. De peilloos diepe morele crisis waarin bestuurlijk/politiek Nederland onder aanvoering van het met bekrompen amateurs gevulde kabinet Schoof, is zo groot dat men er even geen sores aan het koninkrijksfront bij kan hebben. Dan is het prettig als er aan de overkant een lichtpuntje in het in duisternis gehulde Koninkrijk is dat wel gelooft in de meerwaarde van het koninkrijksverband en wiens ego niet te groot is om samenwerking te zoeken, als tegenhanger van het Curaçaose misplaatste mantra nos mes por.
Heeft u trouwens die post op X van premier Schoof gezien over zijn ontmoeting met president van Azerbeidzjan Ilham Heydar oglu Əliyev Aliyev? De antidemocraat heerst al sinds 2003 met straffe hand over de voormalige deelrepubliek van de Sovjet-Unie, maar dat belet de voorzitter van de koninkrijksregering niet het volgende te schrijven: “Ik heb mijn waardering uitgesproken over de relatie tussen onze landen.” Wat zou zijn vicepremier Sophie Hermans daarvan vinden?
De minister van Klimaat(ontkenning) en (geen) Groene Groei zat een jaar geleden tijdens de klimaatflop COP29 in Baku met klapperende oortjes in de zaal toen gastheer Aliyev hard uithaalde naar “de koloniale machten Frankrijk en Nederland die hun overzeese bevolking bruut onderdrukken.” Zou de shon van het Koninkrijk het daar ook nog even over gehad tijdens zijn gezellige tête-à-tête met de bevriende dictator? Zo van: “Hé Ali, wil je ons helpen van die eilanden af te komen? Steek een miljoentje extra in de BAKU-groep zodat die nog wat harder kan stoken op Bonaire en Sint Maarten.”
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.