In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Curaçao.
Vrienden of vijanden
Door Raquel Weisz
Moreel en ethisch leiderschap is ver te zoeken in de politiek. Mensen worden met regelmaat belachelijk gemaakt, persoonlijk aangevallen en met een fileermes in flinterdunne reepjes gesneden.
Eén van de meest recente voorbeelden is van onze minister van Financiën, die dr. Maria Liberia-Peters, een politiek icoon en minister van Staat, schoffeerde op een manier waar de honden geen brood van lusten. Overduidelijk – en terecht – door zijn partij op het matje geroepen, ging de minister door het stof om zijn excuses te maken. Het was niet de eerste keer dat hij iemand schoffeerde, maar altijd zonder enige excuses. Echter, nu ontkwam hij er niet aan, want de backlash was te groot.
Overigens is hij niet de enige persoon in de politiek, die dit gedrag met regelmaat vertoont. Gelukkig zien wij ook politici, die zich wel bewust zijn van hun voorbeeldfunctie en zich, ondanks kritiek, niet op deze wijze uitlaten over mede-politici of medeburgers.
Afgelopen week mocht ik spreken over leiderschap en persoonlijk leiderschap voor een groep medewerkers in het onderwijs. Het ging onder andere om belangrijke kenmerken als reflectievermogen/zelfreflectie, het voorbeeld geven – lead by example – en het bijbehorende gedrag. Uiteraard ook voor mensen in het onderwijs van groot belang, omdat zij voor een belangrijk deel bijdragen aan de vorming van de leerlingen; de toekomst van Curaçao.
Maar wat is dat waard, als wij als voorbeeld een continue polarisering in onze samenleving zien, met een aantal van onze politici op de eerste rij? En dat zonder enige vorm van zelfreflectie. Zelfreflectie hoe situaties beter of anders aan te pakken. Het is zonde, want resultaten zijn uiteraard belangrijk, maar vervolgens worden die eigenhandig in de schaduw geplaatst door dit gedrag. Daarnaast ondermijnt het de democratische principes en schaadt het nog meer het vertrouwen in de politiek.
In leiderschap én in de politiek moet het ook gaan om moraal en ethiek. En die morele en ethische waarden zijn ver te zoeken in situaties, waarin mensen persoonlijk door het slijk worden gehaald. Alleen omdat zij het niet eens zijn met een politiek standpunt. Respectloos. Vervolgens wordt er daarna dan ook nog beweerd dat ‘het wel zo moet zijn dat je aanhanger bent van één van de oppositiepartijen’. Dit is je reinste kolder natuurlijk. Want ook als politiek aanhanger kan én mag je het oneens zijn over uitlatingen van mensen in jouw eigen partij, of over hoe er met elkaar wordt omgegaan. Sterker nog, wij dienen al onze politici, óók van onze eigen partij, altijd scherp te houden. Want de dag dat we dit niet meer doen, worden wij onderdeel van het probleem en niet meer van de oplossing.
Er wordt regelmatig lacherig over gedaan, maar deze manier van met elkaar omgaan wordt steeds meer een regel, in plaats van een uitzondering. Met een zeer negatieve impact. Ik hoop dan ook dat een aantal principes van leiderschap zoals zelfreflectie, lead by example en het bijbehorende gedrag, ook in de politiek, vanaf nu de boventoon gaat voeren. Dat de morele en ethische waarden hoog in het vaandel worden geplaatst. Want op de manier hoe het nu gaat hebben wij op Curaçao met zulke vrienden geen vijanden nodig.