Door Rabin Baldewsingh
Vandaag herdenken en vieren we de strijd voor vrijheid, en eren we Tula, de vrijheidsstrijder die 230 jaar geleden op Curaçao de grootste opstand van tot slaaf gemaakte mensen in de Nederlandse geschiedenis leidde.
De moed van Tula om op te staan tegen onderdrukking, ongelijkwaardigheid en onrecht vormt tot op de dag van vandaag een bron van inspiratie. Zijn leiderschap laat ons zien dat het gevecht voor menselijke waardigheid altijd actueel blijft.
Dat de Nederlandse regering na lang wegkijken en ontkennen inmiddels Tula officieel heeft gerehabiliteerd, betekent meer dan erkenning van een historisch onrecht. Het is een principiële stap in de strijd tegen discriminatie, racisme, koloniale machtsstructuren en systemische ongelijkwaardigheid in het heden. Het laat zien dat we bereid moeten zijn om het verleden recht in de ogen te kijken, het onrecht te benoemen, en actief te werken aan herstel en rechtvaardigheid.
Als Nationaal Coördinator tegen Discriminatie en Racisme zie ik in Tula’s erfenis een krachtige oproep: het werk is nog niet af. Structurele uitsluiting en racistische denkbeelden bestaan nog steeds in het Koninkrijk, en dus ook in Nederland. Het is onze gezamenlijke verantwoordelijkheid om die muren van ongelijkheid af te breken, en een samenleving te bouwen waar ieders rechten en waardigheid onbetwist zijn. Vooral in een land dat prat gaat op het Gelijkheidsbeginsel dat verankerd is in Artikel 1 van onze Grondwet.
Tula’s strijd is ons kompas. Zijn moed is onze opdracht. Laten wij vandaag, en elke dag, vasthouden aan de overtuiging dat vrijheid en gelijkheid voor iedereen geen ideaal, maar een werkelijkheid moeten zijn.
Felis Dia di Lucha pa Libertat/Dia di Tula!