In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Sint Maarten.
Is klimaatverandering nog een ding?
Door Terrance Rey
Deze week publiceerde ik weer eens een artikel over klimaatverandering en het eerste wat in me opkwam was de vraag: Is klimaatverandering eigenlijk nog wel een ding? Behalve onze oud-gouverneur drs. Eugene B. Holiday, haaienfluisteraar Tadzio Bervoets en een handvol milieuactivisten op Sint Maarten, lijkt niemand zich er druk om te maken. Zeker onze politici en overheidsfunctionarissen niet.
Je wordt vanzelf cynisch over klimaatverandering als de wereld het behandelt als een grap. Ik kwam onlangs op sociale media een klassiek fragment tegen uit de Britse serie Yes, Prime Minister waarin Sir Humphrey op briljante wijze klimaatbeleid fileert met ambtelijke spitsvondigheid. Hilarisch, absoluut. Maar achter die humor schuilt een ongemakkelijke waarheid: politieke passiviteit is net zo hardnekkig als de stijgende wereldtemperatuur.
De wrange ironie is dat terwijl politici kontdraaien en cabaretiers grappen maken, de natuur zich niets aantrekt van ons scepticisme. Hier in het Caribisch gebied, aan de vooravond van alweer een nieuw orkaanseizoen, is klimaatverandering geen debat in een denktank of sketch op televisie. Het is een existentiële dreiging.
Sint Maarten heeft geen overheidsnota nodig om te merken dat de zeespiegel stijgt. Onze stranden verdwijnen korrel voor korrel. En zonder koraalriffen zijn er geen papegaaivissen die nieuw zand uitpoepen om onze stranden in stand te houden. Als stormvloeden de kustwegen wegspoelen en het zeewater zich stilletjes een weg baant naar onze woonkamers, dan is dat geen mop – dat is wetenschap. Live, in kleur en weg is Philipsburg.
Dus ja, klimaatverandering is nog steeds een ding. Misschien niet zo trending als de laatste Trump-uitspatting, roddels over beroemdheden of het nieuwste GEBE-drama, maar het is wel de sluimerende crisis die onze toekomst bepaalt. En als onze leiders blijven doen alsof het allemaal wel meevalt of het gemakshalve negeren, dan worden wij zelf de clou van de wrangste grap uit de geschiedenis.
We raken niet de redenen kwijt om klimaatverandering serieus te nemen. We raken de tijd kwijt.