“Vies en voos.” Zo beschreef toenmalig minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties Alexander Pechtold de Haagse politiek. Watje! Want de vuige spelletjes die in het politieke circus van het moederland worden uitgevochten, zijn kinderspel vergeleken met de politieke smeerlapperij op het verder zo lome Bonaire. Het eilandbestuur – het moet maar eens gezegd – hangt aan elkaar van verraad, chantage, leugens, roof, bedrog, nepotisme en corruptie met als verbindende drijfveer het najagen van eigen belang. Net als je denkt dat het eilandelijke politieke kliekje onmogelijk nóg dieper kan zinken, zakt het alweer een trede lager op de beschavingsladder. Vorig weekend rolden er twee politieke lijken tegelijk van de trappen van het Bestuurskantoor. Elk met een mes in de rug: slachtoffers van the bad en the ugly van de Bonairiaanse politiek.
In oktober 2023 zwichtte Anjelica Cicilia voor het morele beroep dat the bad met inzet van de o zo charmante kant van zijn gespleten persoonlijkheid op haar deed. Ze offerde een glansrijke carrière en comfortabel bestaan in Nederland op om haar geboorte-eiland te dienen. Nina den Heyer – die voor de helft heeft bijgedragen aan de verkiezingswinst van de partij van the bad – stapte, eveneens uit nobelheid, over haar walging voor gemarchandeer met goed bestuur (reden waarom zij in 2022 de politiek de rug toekeerde) heen. Aldus maakte Bonaire kennis met het fenomeen van onpartijdige gedeputeerden, niet aangezocht vanwege hun talent hielen te likken, maar op basis van bewezen bestuurlijke kwaliteiten en goede inborst.
Heel veel hebben ze, ondanks hun tomeloze inzet, niet voor elkaar gebokst. Daarvoor werden ze te veel tegengewerkt door the bad die zichzelf tot hoofd-gedeputeerde heeft gekroond. De veroordeelde vrouwenmepper en flessentrekker heeft zijn reputatie van meestermanipulator de afgelopen anderhalf jaar overtuigend waargemaakt. Terwijl de dames Cicilia en Den Heyer zich oprecht meer en meer zorgen maakten over de schade die hun ‘collega’ het eiland met zijn destructieve gedrag berokkent, werden achter hun rug de messen geslepen.
The ugly (haar hoogste schoolcijfer is vast een tien voor huichelen geweest) moet haar kans hebben geroken. Ze eiste een eigen puppet-on-a-string in het centrum van de macht, onder het dreigement anders haar steun aan de coalitie in te trekken. Zich realiserend dat dit het einde van zijn (toch al roemloze) politieke struikelbaan zou betekenen, ging the bad zonder tegensputteren door de slappe knietjes. Van de niet zelfdenkende ja-knikkende partijgenoten in de Eilandsraad viel geen verzet te vrezen. Hetzelfde gold voor de zeteldief (“integriteit is my middle name”) die hem in het zadel had geholpen. Diens ‘loyaliteit’ is gegarandeerd, zolang deze volksvertegenwoordiger met het mandaat van 30 (geen tikfout) stemmen het door the bad geritselde fractie-zakgeld à 60.000 dollar mag behouden.
Vorige week vrijdag werd het vonnis geveld. Cicilia en Den Heyer hoorden het zwijgend aan en deden iets waar de coupplegers nooit rekening mee hebben gehouden: de verstotenen hielden de eer aan zichzelf door niet lijdzaam hun openbare opknoping op het dorpsplein af te wachten, maar prompt hun ontslag bij de gezaghebber in te dienen. Vanaf dat moment waren the bad en the ugly de regie kwijt. In blinde paniek door de vloedgolf aan publieke verontwaardiging werden overhaast ‘statements’ gefabuleerd dat er helemaal niets aan het handje is. Zoals een kind dat bang is in het donker, in het donker schreeuwt niet bang te zijn en tegelijkertijd zijn broek volpoept.
Na dagen zwijgen kroop the bad uit zijn schuilplaats voor een tournee langs lokale media om, met het bloed nog aan zijn handen, de vermoorde onschuld te spelen: het onbegrepen genie is (zoals bij alles wat hij stuk maakt) niet de dader, maar juist het slachtoffer! Het is de moeite meer dan waard de interviews (ze staan op Facebook) terug te kijken. Ze hebben nog het meeste weg van een waanzinnig goed geslaagde auditie voor een rol in de remake van One Flew Over The Cuckoo’s Nest.
En zo beleeft Bonaire een weinig eervolle primeur: niet eerder in de geschiedenis heeft een gezaghebber in het Caribische deel van het Koninkrijk moeten besluiten het Bestuurscollege buitenspel te zetten. De wet schrijft voor dat bij een ondertal aan gedeputeerden de gezaghebber “in de plaats treedt” van het BC totdat het weer op sterkte (getalsmatig dan) is. Dat stelt enigszins gerust: the bad kan als enig overgebleven gedeputeerde dus niet even snel nóg meer vazallen op cruciale posten benoemen of met zijn vingers in de kas zitten.
In zijn hoogmoed dacht hij nog Cicilia te kunnen lijmen door haar aan te bieden tegen een riant loon directeur van de dienst R&O te worden. Ze bedankte begrijpelijkerwijze voor het twijfelachtige genoegen zich als ambtenaar te onderwerpen aan een narcistische baas. Wie heel wat minder of, waarschijnlijker, geheel geen moreel besef hebben, zijn de nieuwe gedeputeerden die al weken achter de schermen staan te trappelen om op het graf van hun voorgangers te dansen, naar een choreografie van een machtsdronken koppel.
Nog even over the ugly: welke lokale journalist heeft de moed het deksel van de doofpot te lichten waarin de uitkomsten verborgen worden gehouden van een onderzoek naar fraude met bij het ministerie van VWS gedeclareerde kosten voor logopedielessen die nooit zijn gegeven? Of zoek eens uit waar die voor de kerk bestemde stoelen zijn gebleven?
Mocht u zich afvragen waar the good in dit verhaal blijft: het zou zo maar kunnen dat die het Wilde Westen van het Koninkrijk al lang en breed is ontvlucht.
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.