In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Curaçao.
Een delicaat onderwerp
Door Raquel Weisz
Vandaag gaat het over een delicaat en zeer triest onderwerp en de zorgelijke ontwikkelingen in onze samenleving. We lezen het op de sociale media platforms en helaas in sommige nieuwsmedia. En dat zijn de gevallen die in het openbaar plaatsvinden.
Afgelopen week is er weer iemand van de Julianabrug gesprongen. Een sprong die een maximale garantie geeft, dat diegene het niet overleeft. Helaas is deze sprong, een sprong van alle tijden. Met het verschil dat sociale media ondertussen al geruime tijd hun intrede hebben gedaan en we ook via whatsapp continue met de buitenwereld in verbinding staan. Zo’n anderhalve maand geleden is er ook iemand van deze zelfde brug gesprongen. Een automobilist die het zag gebeuren, heeft het gore lef gehad om deze actie te filmen en via whatsapp te delen.
Binnen de kortste keren ging deze video heel Curaçao rond. Ik wist niet wat het was, maakte de video open en was in shock. De tranen sprongen in m’n ogen. Net voor de fatale sprong was het filmpje afgelopen. Dit tekent wel de tijd waarin wij leven. Ook hier op Curaçao. Het viraal gaan, de likes en de shares zijn belangrijker dan wat er in het echte leven gebeurt. Het heeft ons gedrag zo erg beïnvloed, dat wij iemand filmen die van de brug wil springen, in plaats van empathie te tonen en voor zover als mogelijk op dat moment het tij proberen te keren.
Zo’n tien jaar geleden was dit iets wat niet voor mogelijk werd gehouden op Curaçao. Er staat mij nog een moment bij, dat er ook iemand wilde springen. Dit werd voorkomen door een automobilist, die uit zijn auto is gesprongen en het leven van de man heeft gered. Deze man is vandaag de dag nog steeds in leven.
Het feit dat er nieuwsmedia zijn, die vaker over zelfdoding berichten is ronduit schofterig. De code, dat er over zelfdoding niet wordt bericht in de media uit respect voor de nabestaanden en om copy-cat gedrag te voorkomen, wordt hier regelmatig geschonden. Ze hebben er lak aan. Het is de schaamteloosheid voorbij.
Het aantal zelfdodingen lijkt toe te nemen. Niet alleen volwassenen, maar ook jongeren en jongvolwassenen, beroven zichzelf hier tegenwoordig van het leven. De brug is een ‘high profile’ manier om een einde aan het leven te maken. Het wordt altijd wel door iemand gezien. Maar het aantal zelfdodingen dat niet in het nieuws komt, zoals ophanging en andere verdrietige manieren, komen ook met regelmaat voor op ons eiland.
Er is op Curaçao nog steeds een taboesfeer over zelfdoding. En dan met name over de oorzaken, zoals een zware depressie, bijvoorbeeld door pestgedrag of de sociaaleconomische situatie. Of niet met emoties om kunnen gaan na een verbroken relatie.
Velen weten of realiseren zich niet dat depressie een ziekte is. Een internationaal erkende medische aandoening. En dat baart zorgen. Om dit taboe te doorbreken en de bewustwording te vergroten, is het essentieel dat de overheid bewustwordingscampagnes gaat opzetten. De bevolking moet leren en begrijpen dat het niet iets is om je voor te schamen op het moment dat je een depressie hebt, je er zelf niet meer uitkomt en steeds verder wegzakt in een negatieve vicieuze cirkel. Maar ook moeten de wegen bekend zijn, die iemand moet bewandelen om hulp te zoeken en ontvangen.
Heb je suïcidale gedachten? Neem dan zo spoedig mogelijk contact op met je huisarts. Je huisarts zal je doorverwijzen naar de instantie en/of specialist die het best aansluit bij jouw specifieke situatie. Laat niemand jou vertellen dat je gek bent, dat je je moet schamen voor jouw gevoelens of dat je het zelf kan én moet oplossen. Niemand staat in jouw schoenen en kan over je oordelen. Er is daar buiten hulp en begeleiding. Zet alsjeblieft zelf deze eerste stap.