Worden de BES-eilanden godbetert eindelijk eens net zo behandeld als gemeenten op het vasteland, is het weer niet goed. In de veronderstelling dat zij uitverkoren zijn zaken te kunnen doen met moederlandse bewindslieden, was een vijftien man/vrouw ‘sterke’ delegatie van de Eilandsraden van Bonaire, Sint Eustatius en Saba naar Den Haag gevlogen om staatssecretaris Zsolt Szabó eens stevig de les te lezen. Die moet vooral niet denken baas te kunnen spelen over de BESjes, hadden ze hem vooraf laten weten per brief, waarin ze zichzelf uitnodigden op het ministerie. Juist van Caribische politici zou je verwachten dat ze ervan op de hoogte zijn dat de mensheid is uitgerust met tenen. Dan is je gastheer uitmaken voor koloniaal niet echt een lekkere binnenkomer als je op theevisite gaat. Dat bleek.
Een traumatiserende afgang naar de kelders van een als asielzoekerscentrum afgekeurd hotel bleef de eilandelijke volksvertegenwoordigers dit keer bespaard, maar de douche die zij over zich heen kregen, zal niet minder koud hebben aangevoeld. Een jaar geleden transformeerde toenmalig staatssecretaris Van Huffelen van softie naar strenge meesteres die de zelfverrijkende Bonairiaanse politici in dat uitgewoonde hotel de oren waste. Deze week kwam de ijzige wind van voren, maar nu van haar opvolger.
Gestoken in de grootste broek die ze op de Haagse weekmarkt konden vinden, toog het getergde gezelschap naar het ministerie om dat in hun hemd (gezet) weer te verlaten. Al in het voorgesprek werd de zichzelf zeer hoog achtende gasten te verstaan gegeven dat ze slechts bij hoge uitzondering tot het van marmer opgetrokken werkpaleis van Szabó werden toegelaten. En dat het meteen de laatste keer was, want eilandsraadsleden zijn net als gemeenteraadsleden geen gesprekspartners voor bewindspersonen. Zoals gemeenteraadsleden hun wethouders opdrachten kunnen geven, kunnen eilandsraadsleden dat met hun gedeputeerden doen om standpunten aan de regering over te brengen.
En willen ze toch het hoogste lied zingen, dan kan dat net als hun gemeentelijke soortgenoten en gewone stervelingen bij de internetconsultatie. Daarnaast staat het uiteraard vrij om – als veronderstelde volksvertegenwoordigers – te lobbyen bij Tweede en Eerste Kamer, het ongenoegen de vrije loop te laten op social media of doorwrochte opinies via de media ventileren. Al met al is de kruistocht uitgelopen op een spoedcursus staatsinrichting. Aan reis- en verblijfkosten en daggeldvergoeding moet het tripje al gauw zo’n 60.000 dollar hebben gekost.
Duur leergeld voor een missie waarvan de mislukking zelfs zonder glazen bol voorspelbaar was. Het was immers vooraf volstrekt helder dat de stas er niet over piekert de functie van Rijksopasser op te heffen zolang de af- en aanvliegende dienaren van het volk niet met de voeten op aarde terugkeren en gaan doen waarvoor ze zijn aangesteld. Zoals op te komen voor de omwonenden van de vuilstort op Bonaire die worden uitgerookt door een lokale en rijksoverheid die opzichtig wedijveren in falen.
Nog even iets vrolijkers. Heeft u zich ook zo kostelijk vermaakt met de ‘afscheidscampagne’ van sinds gisteren oud-premier Evelyna Wever-Croes? In een bombardement van filmpjes liet ze op Facebook zien hoe opgeruimd ze het machtscentrum heeft achtergelaten. Alsof het een place delict is waar alle sporen van de gepleegde misdrijven grondig weggepoetst moesten worden. Mocht de neergang naar de oppositiebankjes haar niet bevallen, kan Aruba’s Miep Kraak altijd nog bij schoonmaakbedrijf Spik & Span aan de slag.
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.