Nederland moet aan het noodpakket. Niet omdat het land door het afbraakbeleid van het non-kabinet Schoof op instorten staat, want daar helpt een voorraadje water, voor enkele dagen stamppot in blik, een kaars (don’t forget de lucifers!) en een radiootje op batterijen niet tegen. Dan kun je beter emigreren naar Finland waar de inwoners, ondanks de daglichtloze wintermaanden, het gelukkigst van de hele wereld zijn. Nee, volgens de minister van Defensie moeten Nederlanders zich voorbereiden op oorlog. Poetin is gek, maar toch ook weer niet zo gek een land te begeren waar de stikstof je de adem beneemt en de koeienpoep tot kniehoogte reikt?
Voor de inwoners van het Caribische deel van het Koninkrijk is het hebben van een noodpakket niks nieuws. Op de Bovenwinden vanwege het jaarlijks terugkerend orkaangeweld, op de ABC-eilanden – hoe kan het ook anders – door incompetentie. Bij Aqualectra dat black outs aan elkaar rijgt of slordig inkoopbeleid van supermarkten waardoor geregeld dagelijkse producten wekenlang niet verkrijgbaar zijn “omdat de container niet is aangekomen.” Kadushi had in zijn Curaçaose jaren de mazzel elke donderdag op Aruba te moeten zijn zodat hij voor de hele buurt koffiefilters kon inslaan.
Bonaire heeft niks te vrezen van orkanen en de dag dat Maduro’s troepen onuitgenodigd komen binnenvallen lijkt ver weg. Toch zou het kunnen dat menig Bonairiaan een flinke voorraad brandstof gaat hamsteren, na het persbericht van de Rijksdienst Caribisch Nederland te hebben gelezen onder de, laten we aardig blijven, op de wel heel erg optimistische kop ‘Brandstofvoorziening gewaarborgd’. Want wie verder leest, zal het omgekeerde concluderen nu ‘Den Haag’ zijn handen aftrekt van het dossier en het Bestuurscollege er vanaf nu alleen voor staat.
Waar het overigens zelf op heeft aangestuurd door de plannen van een door het Rijk te betalen ultramoderne terminal bij het vliegveld dermate te frustreren, dat de ministeries door de slappe knietjes zijn gegaan. En nu achteroverleunend met de armen over elkaar toekijken of het gereanimeerde overheidswrak Oil Trading Bonaire een wonder gaat verrichten: het (brand)veilig maken van de met ducttape bij elkaar gehouden koekblikken bij het vliegveld en Hato. Dat daar olie wordt opgeslagen, wordt nu nog gedoogd door de Inspectie Leefomgeving en Transport, maar op 1 april 2026 – geen grap – moet alles tip top in orde zijn.
Omdat de eigenaar van de tanks – het holle vat OTB – en exploitant Curoil niet de indruk wekken de urgentie in te zien, heeft de ILT preventief een dwangsom aangekondigd. Die brief is overigens door de betrokken partijen vakkundig onder het tapijt geveegd. De vraag is hoe het geld bij elkaar wordt geharkt om de bestaande tanks uiterlijk over een jaar aan de eisen te laten voldoen. Want met de aftocht van de ministeries wordt ook het dollar-infuus afgekoppeld.
Zoals ook het door het Rijk aan BBT geschonken kapitaal (zo’n 20 miljoen) voor de bouw van de nieuwe terminal terugvloeit naar Den Haag. De hekel aan de Haagse bemoeienis is kennelijk zo groot dat het nos mes por het dure verlies waard wordt gevonden. Wel bijzonder dat Bonaire vijftien jaar nadat het zich van het stiefmoederlijke juk van Willemstad verloste vrijwillig onderwerpt aan het zo vermaledijde buureiland door de zorg voor een eerste levensbehoefte in handen te leggen van een Curaçaose staatsmonopolist.
Het zal de macambiaanse elite op het Flamingo-eiland een biet zijn. Die koelt, kookt en rijdt dankzij de zonnepanelen op het dak van hun riante stulpjes in de weggebuldozerde knoek onverminderd door als de brandstof straks op rantsoen gaat. Voor de locals zit er niets anders op dan een flink noodpakket aan te leggen nu, gezien de monsterzege van Piks MFK, emigreren naar voorheen Dushi Korsou ook geen optie meer is.
Tot slot: Heeft u de fittie gezien tussen de Tweede Kamerleden Faith Bruyning van Nationaal Sociaal Contract en PVV’er Peter van Haasen? Vergaderingen van de Kamercommissie voor Koninkrijksrelaties staan bekend als een buitengewoon effectief middel tegen slapeloosheid. Waar het in andere commissies kan knetteren, ga je bij het volgen van die van Koninkrijksrelaties als vanzelf inbeelden harpmuziek te horen. Maar deze week sloeg de vlam uit het niets in de pan met een Bruyning die naar voorbeeld van haar partijleider Omtzigt (maar dan zonder in huilen uit te barsten) stikbeledigd de vergaderzaal verliet. Het is terug te zien door HIER te klikken.
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.