In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Saba.
Crossed winds
Door Jessica Besselink
Leven op Saba is niet voor iedereen. Je moet praktisch ingesteld zijn en een beetje avontuurlijk van aard. Het begint al bij de reis naar het eiland, want Saba is niet zomaar bereikbaar. De meeste mensen komen via de lucht, met een vlucht van slechts 13 minuten, of via de zee, wat 90 minuten varen in tumultueuze golven betekent. Zodra het eiland in zicht komt, stijgt het majestueus op uit de oceaan – een beeld dat je niet snel zult vergeten. “Saba, you rise from the ocean” – de eerste zin uit het volkslied – vat je eerste ervaring treffend samen, of je nu via de lucht of de zee komt.
Saba is uniek in de regio. Het eiland is niet makkelijk toegankelijk, wat ervoor zorgt dat het zijn ongerepte charme heeft behouden. In tegenstelling tot de Waddeneilanden in Nederland, die dagelijks bereikbaar zijn met meerdere veerboten, ligt Saba letterlijk geïsoleerd. Veerboten varen een paar keer per week en er passen maar 16 passagiers in de Twin Otter van Winair. De verbindingen met de buitenwereld zijn beperkt, en dat betekent dat je niet alleen de zee en de lucht moet trotseren om van het eiland te komen, maar dat het ook vaak duur is. Een retourticket naar Sint Maarten, de hub naar de rest van de wereld, kost al snel $200 – een van de redenen waarom het leven hier duurder is dan op de andere eilanden binnen het Koninkrijk.
Saba is wereldberoemd om zijn landingsbaan, de kortste commerciële landingsbaan ter wereld. Vliegtuigen komen vaak in een bijna onmogelijke hoek naar beneden, en op YouTube zijn talloze video’s te vinden die de spanning van deze landingen vastleggen. Persoonlijk vind ik de takeoff spannender dan de landing. Het moment dat het vliegtuig de baan van 400 meter oversteekt, even de lucht verliest aan het einde van de klif, om dan weer omhoog te worden getrokken, is een ervaring die je recht in je buik voelt. De veiligheid van de luchtvaart naar Saba is echter ongekend. Piloten die Juancho Yrausquin Airport aandoen, zijn ervaren en goed getraind.
Er zijn strikte grenzen aan wat mogelijk is; als de winden niet perfect zijn, wordt de landing niet geprobeerd. Het systeem is streng, maar het werkt. En hoewel ‘crossed winds’ voor reizigers vaak als een angstige term klinkt, is het juist de strikte naleving van veiligheidsprotocollen die ervoor zorgt dat de luchtvaart naar Saba veilig blijft. Het betekent wel soms dat je een aansluitende vlucht mist als je niet tijdig met de boot naar de overkant kunt gaan of dat je terug moet naar Sint Maarten na tevergeefs drie rondjes gevlogen te hebben boven de luchthaven. Wat natuurlijk weer extra kosten met zich meebrengt als je ervan uit bent gegaan dat je in je eigen bed zou slapen.
Leven op Saba betekent altijd voorbereid zijn, want dingen kunnen snel veranderen. Als je naar Sint Maarten moet voor werk, medische zorg of een aansluitende vlucht, kan het betekenen dat je vastzit tot de weersomstandigheden verbeteren. Voor Sabanen die vaak naar Sint Maarten moeten, bijvoorbeeld voor specialistische zorg, brengt het extra kosten en onzekerheid met zich mee. Maar ook al is het lastig, de bewoners zijn inventief. Ze hebben altijd moeten improviseren, want het is simpelweg geen optie zich door de omstandigheden tegen te laten houden.
Leven op Saba is niet voor iedereen, maar voor wie er voor openstaat, biedt het eiland een ervaring die nergens anders in het Koninkrijk te vinden is. Het eiland biedt een leven dat dicht bij de natuur staat en vraagt veel inventiviteit van zijn bewoners. Wanneer de beruchte ‘crossed winds’ het eiland tijdelijk onbereikbaar maken, wordt die creativiteit wel heel concreet: je leert te improviseren, afhankelijk van de beperkte verbindingen met de buitenwereld en te accepteren wat niet anders kan. It is, what it is.