In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Sint Eustatius.
Gegijzeld door ‘hobbyveehouders’
Door Elaine Marchena
Een mede-buurtbewoner stond afgelopen weekend tijdens een wandeling in de wijk opeens oog in oog met een woeste koe. Het was er zo een met van die grote, stevige hoorns, die zich al opmaakte voor een spiespartij. Achter de briesende kolos bleek zich een kleine koeienfamilie, inclusief twee pinken, te bevinden die verdedigd moest worden tegen deze indringer. Gelukkig kon de wandelaar uitwijken naar de overkant van de straat en zich snel uit de voeten te maken.
Om de hoek kwam hij een buurjongetje tegen van een jaar of vijf, op een fietsje, die hij op tijd wist te waarschuwen. Je moet er niet aan denken dat een kind in een rustig woonwijkje door een koe op de horens genomen wordt…
Aan het roaming animal-probleem van Statia is ondertussen al een eindeloze stroom onderzoeksrapporten, (nieuws)artikelen, radioprogramma’s en vooral ook facebook posts gewijd. Helaas is het de laatste tijd weer flink raak.
De eilandelijke regelgeving uit 2018 is duidelijk: loslopend vee is verboden op of langs de openbare wegen, op het eigendom van een ander zonder diens toestemming en in openbare domeinen. In 2022 was de lokale overheid voortvarend gestart met een zero tolerance beleid, waarbij behoorlijke aantallen loslopende geiten zijn geruimd omdat hun eigenaren zich niet hielden aan de spelregels van de bewuste verordening.
Momenteel lijkt de handhaving vooral verschoven naar het afknallen van loslopende honden, die ook onder deze regelgeving vallen, zeer tot genoegen van het loslopende vee. Dit nadat verschillende door de regering aangestelde projectleidersen jagers eieren voor hun geld kozen na intimidaties, waarbij één van hen zelfs kogelgaten in zijn geparkeerde voertuig aantrof. Daar kwam nog bij dat veel mensen er moeite mee hadden dat op sommige slecht bereikbare plekken karkassen van neergeschoten vee werden achtergelaten. Deze dieren zijn, hoe dan ook, een kostbare proteïnebron. Zeker op een eiland waar voedsel toch al zo duur is.
En terwijl op de klif weer vrolijk geiten aan de nieuwe begroeiing knabbelen en koeien door de GTI playground (kinderspeeltuin) stampen, is deze maand een groep hongerige runderen door de omheining van boer Hazel’s plantage gebroken om zich tegoed te doen aan alle oogstklare groente. Het gevolg: Statia moet het nu acht weken lang stellen zonder verse tomaten, komkommers en pompoenen die hij normaal in deze tijd aan de burgers, winkels en restaurants levert. Een heel bittere pil voor deze landbouwer, die hiermee twee maanden inkomen misloopt, terwijl zijn vaste lasten gewoon doorlopen. Daar komen nog eens de kosten bij die hij moet ophoesten voor herstel van zijn omheining. Want hij kan de schade nergens verhalen.
Als je bedenkt dat dit gevecht tussen de belangen van de betrokken vee-eigenaren en de rest van de bevolking al enkele eeuwen woedt, kan je je afvragen hoe lang deze overlast voor de bevolking nog gaat duren. Als het zo gemakkelijk is, dan was dit probleem immers toch allang opgelost?
Goed bezien is deze vorm van (niet-professionele) veehouderij een uiterst lucratieve hobby. Even wat simplistisch gesteld: je hebt of krijgt één of meer geiten en/of koeien, die je los laat rondlopen. De dieren vermenigvuldigen zich toch, dus je bezit dijt vanzelf uit. Sta je onverwacht voor een grote uitgave, dan breng je er gewoon één of meer naar het slachthuis en: kassa! Ja, er is gedoe over schade door je vee, maar het is vaak toch niet mogelijk om te bewijzen welke dieren en eigenaren daarvoor moeten opdraaien…
Kortom: is deze situatie eigenlijk wel op te lossen? Hoe lang moet deze gijzeling van de bevolking door een kleine groep ‘hobbyveehouders’ nog voortduren? Het punt is dat veebezit nu “free for all” is. Misschien dat er een veetaks moet komen. Want niemand houdt van belasting betalen dus ineens is niemand meer eigenaar van een koe, geit of schaap. Het loslopende vee kan vervolgens in alle rust en zonder tegenwerking worden geruimd en het vlees door de overheid verkocht. De veetaks zou zich moeten baseren op een optelsom van alle schade voor de bevolking als gevolg van het loslopende vee, inclusief zaken als kogelgaten😉.