In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Curaçao.
Biba pa bib’e (Leef om te leven)
Door Raquel Weisz
Vandaag is de kinderoptocht. Het wordt weer een feestje. Het carnavalsseizoen is in volle gang en loopt alweer bijna ten einde. Na vijftien jaar hebben we ein-de-lijk weer eens een KONINGIN van het carnavalslied! De kersverse Reina di Tumba, de charismatische Jefdaney Manuela, won met het nummer Nos bida ta un fiesta (Ons leven is een feest).
De woorden van deze tumba spraken mij aan. Het is een lekker feestnummer en tegelijkertijd brengt ze ons op een vrolijke manier de boodschap dat we moeten genieten en vooral ons leven moeten leven. Iets wat zo vanzelfsprekend lijkt, maar dat zeker niet altijd is.
Bida ta un fiesta, ta bo deber di selebr’e (Het leven is een feest. Het is jouw plicht om het te vieren). De stranden, de helderblauwe zee en de prachtige natuur. De hashtag #ilivewhereyouvacation wordt vaak gebruikt op menig sociale mediaplatform bij de meest mooie foto’s van Curaçao. Het is natuurlijk ook zo: ik woon waar jij vakantie viert. Ik vraag me soms wel af in hoeverre we echt leven. Of alleen maar bestaan. Ook hier op Curaçao.
Toeristen kunnen het zich vaak niet voorstellen dat velen hier, die op zo’n prachtig tropisch eiland wonen, vaker vergeten met regelmaat te genieten. Of dat er gewoonweg geen ruimte voor is. Door uiteenlopende omstandigheden, maar zeker niet in de laatste plaats door de drukte van de waan van de dag, sociale en andere problematieken, en andere uitdagingen waar het eiland voor staat. Uitdagingen die een groot deel van de bevolking van het eiland raken. Stress en burn-outs zijn ons op Curaçao dan ook niet vreemd. Dit maakt dat velen hier dus zeker niet altijd het leven vieren, ondanks het feit dat Curaçao alle ingrediënten heeft om er een goede invulling aan te geven.
Nos bida ta pasahero (ons leven is vluchtig). Naast de prachtige kostuums en de gezellige muziek, is het carnavalsseizoen echt een uitlaatklep. Volledig onderdompelen in het feestgedruis. Even alles loslaten, de problemen vergeten en ons uitleven. Want op Aswoensdag, wanneer de vastentijd aanbreekt, is het weer terug naar het normale leven en over tot de orde van de dag. De tijd vliegt voorbij. En dan vergeten we vaak hoe snel het leven aan ons voorbij raast. Om met Jefdaneys woorden te spreken: zolang onze kaars nog brandt, moeten we vooral genieten en het leven vieren. Niet alleen met carnaval, maar het gehele jaar door.
Ja, voor mij is Jefdaney zeker de terechte winnares van het tumbafestival dit jaar. Nog even los van haar spetterende optreden, stond ik wel even stil bij de woorden van haar tumba. Ben je aan het leven of besta je alleen maar? Vandaag eindig ik ook met woorden uit haar tumba: Biba’we, t’un biaha bo ta biba (Leef vandaag, je leeft maar één keer). Dat ga ik zelf vandaag zeker weer doen. Felis karnaval!