O, oh, als dat maar goed afloopt voor Bonaire, Sint Eustatius en Saba. Elon Musk in zijn hemd zetten is de goden verzoeken. Of beter gezegd: een duivelse wraak over de eilanden afroepen. Zou iemand in Den Haag een risicoanalyse hebben gemaakt bij het afwijzen van Musks miljardenspeeltje Starlink om internetdiensten in Caribisch Nederland te mogen aanbieden? Of zou de weigering een heldendaad zijn van een gewetensvolle ambtenaar (ze bestaan) die de als een loops teefje tegen dorpsgek van wereldformaat Trump aanschurkende Musk even lekker wil dwarszitten. Je zou het hopen, maar de waarheid is vermoedelijk minder episch. De Rijksinspectie Digitale Infrastructuur voert een tamelijk futiele formele reden voor de afwijzing aan: even de aanvraag aanpassen en de griezel is welkom.
“Waarom schrijf je altijd van die lelijke dingen over Curaçao? We hebben je er gastvrij ontvangen en je hebt er toch jaren met plezier gewoond!” Dat valt niet te ontkennen, maar op een gegeven moment ben je als columnist wel uitgeschreven over de oogverblindend mooie baaien, de zon zien opgaan vanaf de Christoffelberg, een net gevangen red snapper verschalken bij Playa Kanoa… Bovendien: nogal wat Curaçaoënaren doen ontzettend ijverig hun best de niet geringe schaduwkant van Dushi Korsou te belichten.
En dan heeft Kadushi het niet over de douanebeambte die bij het toezien op het uitladen van de container met de inboedel een fles Whitelabel verwacht om zijn werkdag te veraangenamen en vooral de andere kant uit te kijken. Of de aanslag van de belastingdienst over het jaar waarin je net opgerichte bedrijf nog helemaal niet bestond. En ook niet over de tip van een van de beroemdste (en uiteraard later verdachte) plaatselijke fiscalisten om bij het terugvorderen van te veel afgedragen belasting de inspecteur een gesloten envelop te overhandigen met de mededeling dat het “aanvullende documenten” betreft.
Klein bier vergeleken met wat grote meneren uitvreten, zoals de voormalig president van de Centrale Bank van Curaçao en Sint Maarten/Nederlandse Antillen. Hoewel hij keer op keer in opspraak kwam wegens akkefietjes waarvoor gewone burgers voor jaren in de bak zouden zijn verdwenen, wist hij telkens weer de dans te ontspringen. En bleef hij voor de zogenaamd fatsoenlijke elite op het eiland een graag geziene gast bij officiële gelegenheden. Wat je doet afvragen hoeveel ‘vriendendiensten’ hij als de opper-penningmeester heeft verleend. Je zou er met gemak een boek – mede vanwege pikante details in de rode oortjes-categorie -mee kunnen vullen.
Maar nu lijkt het geluk een beetje op. Plotseling was er een dappere rechter in Willemstad die hem veroordeelde tot terugbetaling van dik twee miljoen die hij van de bank – dus Curaçaose burgers met een gewone baan – heeft geroofd. Zo liet hij de bank de rekening van Aqualectra voor zijn villa betalen. Aan het bedrag te zien (ruim 3 ton) stroomde er iets sterkers door de leiding dan water. Eveneens zo’n 3 ton ging op aan zonnepanelen die waarschijnlijk een gouden omlijsting hadden. Tromp ziet zichzelf als slachtoffer van “ongelijke behandeling”, waarmee hij feitelijk zegt dat mede-grootgraaiers ongemoeid zijn gelaten. Wat zo maar waar kan zijn.
Een andere grote meneer – dat vindt hij althans zelf – werd eveneens en zeer verdiend te kijk gezet als een laaielichter: minister Javier Silvania. Dankzij NOS-correspondent Dick Drayer (waarom komen lokale journalisten nooit met dat soort weetjes) weten we dat de bewindsman door list en bedrog zijn campagnekas voor de verkiezingen van 21 maart wil spekken. Hij laat zijn partner onder valse voorwendselen donaties werven voor een stichting die maatschappelijke doelen steunt. U raadt het al wie het “maatschappelijke doel” is.
Ontmaskerd of niet, Tromp zal welkom blijven in de hoogste kringen die hun lege bestaan vullen met neerkijken op het gepeupel dat wel werkt voor zijn (vaak te schamele) loon en Silvania gaat zijn nu al bovenmatige macht ongetwijfeld dankzij veel voorkeurstemmen verder vergroten. Want zo gaat dat – helaas – op Curaçao. Dat neemt niet weg dat Kadushi er met ontzettend veel plezier heeft gewoond en er vrienden voor het leven aan heeft overgehouden.
De wisselstekel voor de grap van de week gaat naar de volgens zijn aanhang door Onze Lieve Heer himself naar Bonaire gezonden gedeputeerde van Financiën Clark Abraham. Die deed voorkomen alsof hij naar de zevende hemel was gepromoveerd door het College financieel toezicht. Kennisnemend van alweer een slecht rapportcijfer voor de beginnerscursus ‘Hoe houd ik boek’, erkende hij tegenover het Antilliaans Dagblad volmondig dat het er niet best uitzag. Maar dat maakte zijn blijdschap er niet minder om: “Nu staat alles tenminste zwart op wit op papier”, klonk het monter.
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.