In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Bonaire.
Wisselgeld
Door Burney el Hage
Terwijl wij ons druk maken over de infrastructuur, gezondheidszorg, onderwijs, afvalverwerking en dergelijke, lijken we te vergeten dat er buiten onze bubbel ontwikkelingen plaatsvinden die onze alledaagse zorgen en frustraties wel eens zouden kunnen doen verbleken.
De geopolitieke verhoudingen veranderen in rap tempo. De Verenigde Staten van Amerika is niet meer de betrouwbare bondgenoot van weleer. Terwijl voorheen alleen landen met totalitaire regimes zoals Rusland, China en Venezuela, openlijke op andere soevereine landen aasden onder het mom van “ze horen historisch of geografisch bij ons” heeft de VS zich nu ook in deze rij geschaard.
De wijze waarop de Amerikaanse president aanspraak meent te kunnen maken op soevereine landen is even ongekend als ongehoord. Onlangs kwamen de sancties van VS tegen medewerkers van het Internationaal Strafhof erbij; schrikbarend. Wat eigenlijk nog alarmerender is, is het uitblijven van resoluut afkeurende reacties van de internationale gemeenschap en in het bijzonder van de westerse regeringsleiders, Nederland inbegrepen. Het lijkt wel de stilte voor de storm.
Realiteit is dat de Europese Unie waar Nederland deel van uitmaakt, onderling verdeeld is en geen sterke macht is. In militair opzicht al helemaal niet. En in deze onzekere tijden waar soevereiniteit onder druk staat en bondgenoten wegvallen, ben je uiterst kwetsbaar zonder enige militaire macht. Wat zal dit in een uiterst geval voor onze eilanden kunnen betekenen als onze buurman zijn claim op de eilanden daadwerkelijk probeert te verzilveren? Zijn wij dan wisselgeld?
De vraag is wat je als klein eiland kunt doen zonder in de paniekstand te schieten. Het heeft geen zin nu al slapeloze nachten te hebben over wat misschien zou kunnen gebeuren. Dit neemt niet weg dat de realiteit er niet om liegt en dat waakzaamheid geboden is. Vrijheid en soevereiniteit zijn niet vanzelfsprekend. Terwijl in het Midden-Oosten vrede en soevereiniteit breekbare begrippen zijn, hebben de meesten van ons niet anders gekend. Nu, en met name met de terugkeer van deze Amerikaanse president en zijn ondemocratische ideeën, voelen wij pas hoe kwetsbaar we zijn.
Helaas ontgaan deze ontwikkelingen de doorsnee burger. Wij houden ons, los van de bovengenoemde maatschappelijke zorgen, bezig met carnaval, leuke dingen en overleven. Geen tijd voor het volgen of analyseren van internationale ontwikkelingen. Terwijl het van uiterst belang is dat we beseffen dat wat er in de Verenigde Staten of Europa gebeurt ons direct kan treffen. Bijvoorbeeld door de economisch financiële gevolgen of het anderszins meegesleurd worden in geopolitieke strijd. Hopelijk eindigen we niet als wisselgeld.
Ik wens onze bestuurders veel wijsheid toe.