Gasten op het terras van ‘the hottest spot on Bonaire’ Cuba Compagnie vroegen zich geschokt af of hun oren het wel goed hadden gehoord. “Bevrijd Bonaire van homoseksuelen en lesbiennes” schalde het door Parke Wilhelmina. Want, zo tierde de voorganger van een gebedsbijeenkomst, homo’s, lesbo’s en al die andere onder queer vallende smaken zijn er verantwoordelijk voor dat het met het eiland als gevolg van “ziekten en verderf” de verkeerde kant op gaat. De LGBTQIA+ gemeenschap als plaag. De anders zo mooi roze Flamingo’s bij de zoutpannen kleurden dieprood van schaamte voor zoveel uit Gods naam gepredikte liefdeloosheid. Het opmerkelijkste aan het voorval is het – op een eenzame uitzondering na – zwijgen van de opinion leaders.
Alleen eilandsraadslid Daisy Coffie (M21) had de guts publiekelijk haar afkeuring uit te spreken. Maar voor haar oproep aan “alle organisaties, instellingen en burgers hun stem te verheffen tegen alle vormen van discriminatie” hielden de andere politieke partijen, de vakbonden, het bedrijfsleven en vrijwel alle media zich hopi tristu West-Indisch doof. “Dit is niet het moment om te zwijgen of medeplichtig te zijn door stil te blijven. Dit is het moment om samen te handelen en ervoor te zorgen dat Bonaire een plek blijft waar de rechten en waardigheid van ieder individu worden gerespecteerd en beschermd.” Het bleef oorverdovend stil.
Lafhartigheid boven naastenliefde. En dus staat de belangenorganisatie van de LGBTQIA+’ers Fundashon EQ Bonaire er zo goed als alleen voor. Die overweegt het voorval te melden bij het Openbaar Ministerie. “EQ is van mening dat de gedane uitspraken discriminerend zijn en dat discriminatie iets is dat te allen tijde niet te tolereren is. Eén doelgroep wordt in discriminerende en kwetsende woorden aangesproken en er wordt aangezet tot haat, wat veel weg heeft van opruiing.” Het zou het OM sieren als het niet afwacht, maar uit eigen beweging een onderzoek instelt naar de strafbaarheid van het in de openbare ruimte – dus getuigen genoeg – vloeken met de grondwet.
Het is niet de eerste keer dat religieuze leiders op Bonaire hun onbarmhartigheid laten zien. Enkele jaren geleden waren hun mallotige uitspraken voor toenmalig hoofdofficier van Justitie Henry Hambeukers aanleiding een ontmoeting tussen EQ en de betrokken kerkelijk leiders te arrangeren. Die laatsten zijn erop gewezen dat discriminatie strafbaar is. Hun belofte zich voortaan te gedragen, blijkt weinig waard. EQ wil toch opnieuw met de betrokken kerkgemeenschap in gesprek: “De dialoog opzoeken is de enige weg naar respect en acceptatie. EQ wil de organisatoren laten weten hoe kwetsend de Bonairiaanse LGBTQIA+ community en ook de bezoekers op het plein de bijeenkomst hebben ervaren.”
Politieke partij M21 eist dat “het eilandbestuur en de bevoegde autoriteiten onmiddellijk een grondig onderzoek instellen naar de gebeurtenissen en maatregelen nemen. Discriminatie en haat zaaien hebben geen plaats op Bonaire. Het toestaan van dergelijke daden zonder daaraan gevolgen te verbinden, zou een onaanvaardbare stap terug zijn in onze strijd voor een inclusief en rechtvaardig eiland. Bonaire is het thuis van een diverse gemeenschap, en die diversiteit is een van onze grootste rijkdommen. Niemand mag slachtoffer worden van afwijzing, vernedering of uitsluiting vanwege seksuele geaardheid, genderidentiteit, religie, ras of enige andere persoonlijke eigenschap.” Amen.
Homofobie is geen exclusief Bonairiaans verschijnsel. Op Curaçao hoopt Rennox Calmes zijn partij Trabou pa Kòrsou bij de Statenverkiezingen van 21 maart aan een overwinning te helpen met de belofte ervoor te zorgen dat het ‘homohuwelijk’ wettelijk verboden wordt en op Aruba klonk er ooit verzet tegen de komst van een speciaal voor homo’s en lesbo’s georganiseerde cruise. Het protest verstomde overigens toen men van een onderzoek hoorde dat deze mensensoort tijdens vakanties veel meer geld uitgeeft dan heterostellen. Maar ook in Kadushi’s eigen dorp zijn er onverdraagzame gelovigen; daar wordt een regenboogbankje om de haverklap beklad.
Dan het IJslandse Seydisfjördur. Een zeer geïsoleerd gelegen, alleen via een ’s winters vaak gesloten hoge bergpas te bereiken dorpje van nog geen 700 zielen. Daar leidt een regenboogpad naar de plaatselijke kerk, waarvan de deur zonder aanziens des persoons openstaat voor iedereen. En wat te denken van de bisschop van Washington Mariann Budde die proleet der proleten Trump vanwege zijn LGBTQIA+haat op zijn verdiende plaats (als het kan in de hel) zette. Cabaretier Wim Kan parafraserend: “God deugt, maar zijn grondpersoneel niet altijd.”
Lees HIER de brief die EQ aan de gezaghebber heeft gestuurd
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.