De aandacht gaat vooral uit naar wat niet goed gaat in het Koninkrijk, maar er gebeuren ook heel veel goede dingen. Dat Kadushi dat ooit nog eens zou optikken… Het zijn dan ook niet zijn woorden, maar die van Frank Zomerdijk, deelnemer aan de minor Koninkrijkszaken van de Haagse Hogeschool. Hij maakte zijn opmerking tijdens een paneldiscussie bij de door studenten georganiseerde viering van Koninkrijksdag, die het thema ‘Next Generation’ had meegekregen. Misschien wel het beste dat op het gebied van de koninkrijksrelaties gebeurt, is dat de HSS met de minor een nieuwe generatie professionals klaarstoomt die voor een positieve trendbreuk in het Koninkrijk kan zorgen.
Kadushi mocht er – in het auditorium waar de airco lekker Caribisch hoog stond – bij zijn. Zo hoorde hij zijn alter ego, die was gevraagd de prijzen uit te reiken van een essaywedstrijd, zeggen dat het debat over het Koninkrijk al te lang wordt gedomineerd door witte mannen op leeftijd – speak for yourself! – die met een steeds cynischer blik naar het politieke gehakketak tussen Den Haag en de eilanden kijken. En dat het daarom toe te juichen is dat de grijze garde wordt uitgefaseerd om plaats te maken voor het optimisme van een nieuwe lichting waarvan Frank, maar ook de essaywinnaars Jaron van der Ven, Leilani Werleman en Fayme Francisco en hun medestudenten deel uitmaken.
Voordat u opgelucht ademhaalt: uw stukjesschrijver piekert er niet over zijn stekels na vier jaar uitdelen in de wilgen te hangen. Hij kan niet ontkennen dat er ook veel goeds gebeurt in het Koninkrijk. Op het gebied van sport (denk aan het koninkrijkshonkbalteam), cultuur (het wachten is op een duet van Izaline Calister en Frans Bauer), de zorg, het onderwijs en nog veel meer, bloeien er mooie initiatieven. Maar dat is eerder ondanks dan dankzij de bestuurders/politici aan beide zijden van de oceaan die selectief shoppen in het bejaardige Statuut.
De bedenkers van de grondwet van het Koninkrijk onder wie de eerbiedwaardige doktoor Moises Frumencio da Costa Gomez, hadden de bedoeling de gelijkwaardigheid tussen de delen van het Koninkrijk te borgen. Hun opvolgers hebben van een lovenswaardige, maar bovenal gerechtvaardigde intentie een slechte grap gemaakt. Tussen het koud- en het warmbloedige deel van W-A’s werkterrein is helemaal niets gelijkwaardigs. En het Statuut staat erbij en kijkt er naar hoe Nederland naar eigen believen de autonomie van Curaçao, Aruba en Sint Maarten negeert of juist, als het wèl (mede)verantwoordelijk is, niet thuis geeft.
Hadden ze misschien net als Bonaire, Sint Eustatius en Saba maar gemeente moeten worden. Neem de brief die minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties Judith Uitermark gistermiddag – op een moment dat haar ambtenaren al naar de verwarmde terrassen van het Plein waren afgezakt – naar de Tweede Kamer stuurde met de veelbelovende openingszin “Dit kabinet gelooft in de kracht van de regio. We vinden dat elke regio telt!” De bewindsdame haalt onderzoek aan waaruit blijkt dat er “grote, groeiende en onwenselijke verschillen in welvaart en welzijn tussen regio’s zijn” en dat “een rechtvaardige en menselijke overheid recht moet doen aan mensen, waar ze ook in Nederland wonen.”
Op basis van gesprekken die de minister naar eigen zeggen “overal in Nederland” heeft gevoerd, heeft ze – staat in de brief te lezen – tien regio’s aangewezen waarin het kabinet fors gaat investeren om de oneerlijke kloof tussen welvaart en welzijn te verkleinen. Hoho, beste mensen in de regio Caribisch Nederland, voordat jullie de vlag uitsteken, eerst maar even Uitermarks lijstje bekijken: Kop van Noord-Holland, Noord- en Oost-Groningen, Zuidoost-Fryslân, Noard-Fryslân, Zuid- en Oost- Drenthe, Twente, Achterhoek, Noord-Limburg, Midden-Limburg, Zuid-Limburg en Zeeuws-Vlaanderen…
Hè? Niks over de BES??? Misschien aan het einde van de brief, zoals ministers nogal eens doen als ze er op de valreep door een wakkere klerk aan worden herinnerd dat het land niet ophoudt bij Katwijk. Maar op de laatste pagina, ruim zevenduizend woorden (bijna een halve roman) verder, rest er geen andere conclusie dan dat “overal in Nederland” de zoveelste leugen van het kabinet Schoof is. Het is immers niet alleen onovertroffen onkunde van Wilders amateurgezelschap, maar ook welbewuste discriminatie van landgenoten die toevallig niet zo lelieblank zijn als Greuningers of Zeeuwen.
Een ander bewijs daarvoor is het genereuze gebaar van staatssecretaris Jurgen Nobel (Participatie) om burgers die door de bodem van het bestaansminimum zakken een eenmalige tegemoetkoming van duizend pietermannen te schenken. Navraag leert dat deze “menselijke overheid” wel een grens trekt. U raadt het al: ergens tussen het Nederlandse en het Caribische deel van het land. Daar gaan de 2.500 meest kwetsbaren een onzalige kerst tegemoet in de wetenschap dat zij er door Haags beleid per 1 januari bijna tien procent in inkomen op achteruit kachelen. Maar dat achten de Uitermarken en Nobels dan weer niet “onwenselijk.”
Terug naar de stelling dat er ook goede dingen gebeuren in het Koninkrijk: een paparazzi heeft vastgelegd hoe Kadushi en zijn favoriete mikpunt Curaçaos gevolmachtigde minister Carlson Manuel elkaar in de armen vielen. Bij wijze van spreken dan. Fysiek bleef het contact beperkt tot een stevige handdruk, maar toch. Dat de rest van de wereld een voorbeeld moge nemen aan zoveel vredelievendheid.
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.