In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Saba.
Saba, I really really love you
Door Marijke Geelhoed
Wie het nieuws gevolgd heeft, weet dat het met het onderwijs op Saba niet goed gaat, en dat is zachtjes uitgedrukt. Lijken blijven maar uit kasten vallen als er een nieuwe groep professionals onderzoek doet naar wat er de afgelopen jaren is gebeurd. Het is om moedeloos van te worden. Er worden feiten weergegeven, er worden ook net zoveel meningen gedeeld en soms ook door elkaar heen, wat voor extra verwarring zorgt. Wat buiten kijf staat: er is maar een gedupeerde groep en dat zijn de leerlingen op de scholen.
Wat had het ontzettend fijn en waardevol geweest als in de afgelopen anderhalf jaar die ik hier mocht wonen en werken, er zichtbare verbetering voor de leerlingen was geweest. Helaas bleek dit ijdele hoop. Op de werkvloer doen docenten hun uiterste best en wordt er hard gewerkt, maar het is dweilen met de kraan open. En zoals alle rapporten en onderzoeken aangeven, ligt dit niet (alleen) aan de docenten, maar is er geen juiste sturing en wordt er zelfs van wanbeleid gesproken. De ene na de andere organisatie bezoekt het eiland, het is absurd wat er aan vliegtickets naar Saba wordt uitgegeven door instanties, maar verbetering is niet zichtbaar. Onbegrijpelijk en ongehoord. Welke organisatie pakt er daadwerkelijk door, wie ziet dat het proces van onderwijs geen lange termijn proces kan zijn? Elk jaar dat er niets rigoureus gebeurd, is er weer een jaargang aan studenten de dupe.
Terug naar de titel van deze column. Als de tuinman langs komt om het onkruid te wieden en de bomen bij te werken, horen we de liedtekst uit de titel een aantal keer per ochtend voorbij komen. Deze tuinman/taxibestuurder/singer songwriter heeft een lied geschreven dat met deze zin begint. Iedereen op Saba kent dit liedje, en er hoeft maar met ‘Saba…’ ingezet te worden, en de zin wordt allicht afgemaakt. Met pijn in het hart deel ik mee dat dit de laatste column van mijn hand is. Helaas gaan we dit prachtige eiland verlaten, en dat valt zwaar. Soms loopt het leven anders en we voelen ons genoodzaakt een ander pad in te slaan met ons gezin. Ik verwacht dat dit liedje toch nog regelmatig in onze nieuwe huiskamer zal klinken, en we zullen allen hard meezingen.
Nawoord redactie: Dank voor je bijdragen Marijke, het gaat jullie goed op Bonaire.
Wie op Saba vindt het leuk eens in de zes weken op deze plek te vertellen over de bijzondere kanten van het eiland, gebeurtenissen die de gemeenschap bezighouden of, gewoon, het alledaagse leven? Mail naar: zwart@adcaribbean.nl