In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Aruba.
Verantwoordelijkheidsgevoel
Door Larissa de Cuba
Als je hoort dat bij de laatste dodelijke verkeersongelukken alcohol een rol heeft gespeeld, dan moeten de alarmbellen wel gaan rinkelen. Het is helaas een trieste realiteit op Aruba en de vraag is wanneer het kwartje echt gaat vallen.
Je ziet afgelopen dagen een enorme toename van preventieve boodschappen via diverse media. Vanuit diverse stichtingen en het politiekorps wordt (alweer) aandacht besteed aan het al bekende fenomeen: rijden onder invloed en de mogelijke gevolgen hiervan.
Grafische video’s, indringende verzoeken en boodschappen, het lijkt maar niet het gewenste doel te kunnen bereiken. Het is triest om te horen, dat de huidige situatie zo erg is dat het rijden onder invloed niet alleen in de weekenden of avonduren gebeurt, maar dat men door de week en zelfs in de ochtenduren onder invloed achter het stuur zit, met alle gevolgen van dien. Wij kampen op Aruba met een diepgeworteld probleem.
Ik vraag me af waarom men het zich in het buitenland niet zo snel in zijn hoofd haalt om met meer dan 2 drankjes op achter het stuur te kruipen. Waarom is er dan wel het bewustzijn? Zijn er strengere controles? Of hogere straffen? Komt het door drukker verkeer? De reden zou in principe niet uit mogen maken; het is even gevaarlijk. Er heerst een standaardgedachte dat het op Aruba normaal is om met een paar drankjes op auto te rijden. Dat dit onderdeel is van onze “One Happy Island” belevenis. Dat er een gedoogbeleid is en dat de politie niet zo streng is en wel door de vingers kijkt. Dat je gewoon de binnenwegen moet gebruiken – want die zijn minder druk en er is geen controle – om veilig thuis te komen. Een illusie. Een ongeluk zit in een klein hoekje.
En dan toch de verantwoordelijkheidsvraag: Rijden onder invloed blijft een eigen keuze en de mogelijke gevolgen zijn ook voor eigen rekening, eenieder is volledig verantwoordelijk voor de gevolgen van zijn daden. Maar je kunt je afvragen of dit een vrijbrief is voor anderen? Bestaat er een medeverantwoordelijkheid? Denk bijvoorbeeld aan de gastheer die op een feestje door blijft schenken, ook als de gasten al over hun limiet heen zijn. De barman, die net weer een extra drankje verkoopt aan een dronken bezoeker. De werkgever, die een personeelsfeest even met een uurtje verlengt met consumptie. Er zou een moment moeten zijn waarna het verboden is om alcohol te serveren.
Je kunt ook denken dat iemand medeverantwoordelijk is door een ander bewust dronken achter het stuur te laten kruipen. Helaas kan dronkenschap ook binnen een gezelschap leiden tot onprettige ervaringen. Hoe vaak komt het niet voor dat mensen onder invloed discussies hebben als iemand juist wil voorkomen dat een ander dronken achter het stuur kruipt? Juist op dat moment wil men een statement maken door aan te geven dat ze wel in staat zijn om te rijden, dat ze al zo vaak hebben gereden “zelfs met meer op” en dat er niets gebeurt. Maar wat als het net deze keer misgaat? Wat als je alle andere keren “geluk” had? Helaas komt er een moment dat je het opgeeft om het “goede” te doen om te voorkomen dat iemand gaat rijden. Met een naar gevoel van onmacht, een schietgebedje en de hoop dat alles goed gaat, blijf je achter.
Ik hoop echt dat er harde maatregelen komen, en dat het lukt om een gezamenlijk bewustzijn te creëren. De wil is te zien vanuit diverse kanten binnen de samenleving. Laten we denken aan de onschuldige slachtoffers en het verdriet dat veroorzaakt wordt, zowel bij je eigen familie, als bij die van een onschuldige derde. Laten we de toekomstige generatie het goede voorbeeld geven.