Caribische politici zijn buitengewoon barmhartig. Voor elkaar dan. Je kunt als bestuurder of volksvertegenwoordiger nog zoveel grenzen overschrijden (van mishandeling en belastingfraude tot corruptie), het wordt met de mantel der liefde bedekt. Sterker nog: het wordt meestal niet eens aangevoeld als een faux wanneer, om maar een paar willekeurige voorbeelden te noemen, een politicus een ziekenhuis oplicht of een griffier een zustereiland tilt. Ook een veroordeeld verkrachter hoeft niet te vrezen voor verbanning uit het openbaar bestuur, net als de minister-president die zijn buitenvrouw van zeker allooi zakelijk bevoordeelt. Het is misschien wel de belangrijkste asset van het politieke bestaan op de eilanden: morele immuniteit.
Hoe oneindig groot de vergevingsgezindheid is, bleek deze week weer eens dankzij onderzoek van de Stichting Bureau Toezicht en Normering Overheidsentiteiten (SBTNO). Ter inleiding: Als eerste premier van Curaçao verpatste Gerrit – “ik jat als de raven”– Schotte zijn land voor een paar miljoen pegels op een bankrekening in verweggistan aan de Siciliaanse maffiabaas Francesco Corallo. Onder druk van de publieke opinie kwam het Openbaar Ministerie te lange leste toch nog in actie. Schotte verdween voor een paar jaar in de petoet, kreeg een tijdelijk verbod politiek actief te zijn (vandaar dat de MFK het met de niet heel erg snuggere Pisas moet stellen) en mag 1,8 miljoen aan geïncasseerde steekpenningen afdragen aan het criminaliteitsfonds.
Zijn straf heeft hij uitgezeten, maar de pluk-ze-boete is nog lang niet afgelost. Dan zie je weer wat voor een warm bad de politiek is, onthult het rapport van de SBTNO over Fundashon Kas Popular, een overheidsstichting die sociale woningen in beheer heeft. Zoals wel vaker bij overheidsorganisaties op de eilanden gebruikelijk is, heeft de FKP een (al dan niet bewust) rammelende financiële administratie waardoor er
Ongestraft op los gesjoemeld kan worden en de incasso van huurpenningen een zootje is. Het tekort beloopt tegen de 20 miljoen.
Omdat ook het land krap bij kas zit (onder meer als gevolg van het selectieve inningsbeleid van de belastingdienst waarover straks meer) en dus niet zo maar de verliezen kan bijpassen, heeft de FKP noodgedwongen een financieel expert als Chief financial officer aangetrokken. Dat ging al gauw mis, want plichtsgetrouw als de brave borst is, deed hij waarvoor hij dacht te zijn aangesteld: een einde maken aan het gekluns en erger. In al zijn naïviteit stelde hij verantwoordelijk minister Cooper op de hoogte van de misstanden waar hij tegenaan liep.
Een daarvan: de directie van FKP heeft om een vordering op de failliete Girobank te verzilveren een extern bureau gecontracteerd. Niks mis mee om wat je zelf niet kan aan professionals uit te besteden, zou je denken. Maar zo werkt het in de Cariben niet, want daar is nos mes por wet. Outsourcen gebeurt nooit zonder reden. Bypasses zijn bedoeld om iets wat niet deugt uit het zicht te houden. Zoals in dit geval. Wat opviel is dat de fee van het ingehuurde bureau zelfs voor Caribische begrippen exorbitant hoog is: een miljoen. Maar er is meer: de eigenaar is een prominent lid van regeringspartij MFK.
En dan is er nog een kleinigheidje, want wie strijkt een riante vergoeding op als adviseur? Juist, de man met de langste vingers van Curaçao, maffiamaatje Schotte. En zo is de cirkel rond. U raadt het al wat minister Cooper (volgens de Veiligheidsdienst ooit handlanger van de oud-premier bij fraude met overheidsterreinen) met de informatie van de klokkenluidende Cfo van FKP heeft gedaan: gelasten hem op straat te zetten indachtig het gezegde: Papiadó di bèrdat no ta haña stul pa sinta (Wie de waarheid spreekt, krijgt geen stoel).
Wie van Cooper wel mag blijven, is de landsontvanger over wie een zelfs voor Caribische maatstaven onthutsend rapport van de Stichting Overheids Accountants Bureau (SOAB) is verschenen. Onder diens leiding blijven bevriende belastingplichtigen gevrijwaard van aanslagen en krijgen deze soms zelfs zonder aangifte te hebben gedaan zogenaamde voorschotten toegestopt. Dat de politiek, ondanks de publieke verontwaardiging – 70 procent van de Curaçaoënaars leeft onder de armoedegrens – niet ingrijpt, laat zich simpel verklaren: uit hetzelfde SOAB-onderzoek blijkt dat leden van coalitie èn oppositie eveneens worden gepamperd door de landsontvanger. Dus die zit gebeiteld.
Omdat politici dat èn nog veel meer onbetamelijks van elkaar weten, is zelfreinigend vermogen ver te zoeken. Er is slechts één grens die je niet mag overgaan. Op Aruba werd deze week Alberto G. per direct door zijn partij MAS geroyeerd voor het gruwelijk mishandelen van zijn hond. Van Kadushi mogen ze hem aan de hoogste cactus opknopen, maar doe dat svp dan ook meteen met al die lui die de politiek ingaan om eigen belang voorrang te geven boven het welzijn van hun kiezers.
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.