In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Curaçao.
Kintsugi
Door Raquel Weisz
We worden gedreven door bòmbòshi. Het lijkt alsof we geen adem meer kunnen halen zonder een dag drama op Curaçao. Dit systeem heeft zo’n zuigende werking op ons eiland dat we niet eens meer doorhebben hoe uitputtend het is. Hoe het leidt naar een wij-zij mentaliteit, verdeel en heers en hoe we worden ingezogen in een zelfdestructieve vicieuze cirkel. We zijn verslaafd geraakt aan drama en zijn continue op zoek naar de volgende fix om onze verslaving te voeden. We zijn er zodanig in verstrikt geraakt dat er geen ruimte meer is voor andere zaken. Vervolgens verdragen we, accepteren we en leven we vrolijk verder. En we zijn ons er niet bewust van.
Op een middelbare school probeert een kind zelfmoord te plegen. Een golf van verontwaardiging in de gemeenschap. Na een pijnlijke stilte, wordt het Rooms Katholiek Centraal Schoolbestuur Curaçao gedwongen om te reageren, aangezien leerlingen anoniem beschrijven hoe het eraan toegaat binnen de school en hoe met deze situatie is omgegaan. Ook leraren blijken zich schuldig te maken aan pesterijen. En het imago van de school is blijkbaar belangrijker dan het welzijn van de kinderen. In een verklaring wordt gevraagd om privacy voor de familie. Niets van een mededeling om een intern onderzoek door een onafhankelijke partij te laten verrichten om alle beschuldigingen tot op de bodem uit te zoeken. Het is in één woord schandalig. Toch verdragen we, accepteren we en leven we weer vrolijk verder op weg naar het volgende drama.
De afgelopen dagen ben ik ondergedompeld geweest in een retreat van FutureWomenX in de Caribbean. Dit in het kader van het allereerste Caribbean personal board programma dat we hebben georganiseerd. In dit programma begeleiden we Caribische vrouwen om zich verder te ontwikkelen tot Futuremaker. Vrouwelijke leiders die het verschil maken in deze wereld puttend uit hun collectieve wijsheid, volledig geworteld en staand in hun eigen kracht, met een krachtig support system achter zich. Dit is een intensief proces en vereist in de eerste plaats radical selfcare en heel veel self work. Inzicht in hun systemen, (generationele) trauma’s en de impact van de systemen van ons eiland waarin we leven, zodat transformatie kan plaatsvinden. Dit alles in verbinding en met meedogenloze compassie. Tijdens dit hele proces komt ook het verdragen, accepteren en weer vrolijk doorgaan op verschillende manieren naar voren.
Reflecterend op de afgelopen dagen moest ik denken aan Kintsugi. Een Japans concept dat gebroken voorwerpen op zodanige wijze met goud lijmt, dat de breuklijnen nog steeds duidelijk zichtbaar blijven. De barsten worden niet weggewerkt, maar juist geaccentueerd door ze met goud te bedekken. Het voorwerp wordt hierdoor sterker, dierbaarder en nog mooier dan voor de breuk. De achterliggende filosofie is een mooie metafoor voor genezing en veerkracht.
Curaçao heeft Kintsugi nodig. Onze scherven dienen wij zelf te lijmen. Het gaat om doorleven, radical selfcare en self work, zodat onze breuklijnen met prachtig goud kunnen worden bedekt en we weer een geheel worden. Dit genezingsproces zal ons helpen om de ontstane zelfdestructieve vicieuze cirkel te doorbreken. Hierna zal er geen ruimte meer zijn voor continue herrie en drama. Door genezing vergroot onze veerkracht en zullen we al hetgeen in onze samenleving onacceptabel is niet meer verdragen en accepteren. En komt er wellicht een tijd dat we oprecht vrolijk kunnen doorleven.