Kadushi had zich heilig voorgenomen geen woord meer vuil te maken aan de strapatsen van de heer C.A. te B. Maar hij doet zo aandoenlijk zijn best een onuitwisbare indruk te maken op de jury van de Gouden Stekel (eerder toegekend aan een andere bestuurlijke spookrijder, Curaçaos gevolmachtigde minister Carls Manuel) dat je hem met geen mogelijkheid kunt negeren. Al houdt dat wel het gevaar in dat de gedeputeerde zich in zijn niet te stillen honger naar aandacht aangemoedigd voelt met zijn fratsen steeds hoger de overtreffende trap-der-misstappen te beklimmen. Met als voorlopig ‘hoogtepunt’ een recent optreden op het wereldtoneel, het EU-LGO Forum in Brussel.
Afgevaardigden van voormalige, maar nog altijd door hun moederland onder de knoet gehouden koloniën – van de Caribbean tot de Stille Oceaan – delibereerden in de culinaire hoofdstad van Europa over hun samenwerking met de Europese Unie. Dat wil zeggen: hoe zij gehaaider kunnen plukken uit de schier onuitputtelijke subsidieruif. Elk eiland mocht zijn diplomatiek verpakt pr-praatje houden, in het besef dat het niet slim is de kans op een ruimhartige donatie te verknallen door een gulle gever tegen de haren in te strijken.
Nadat staatssecretaris Van Huffelen de aanwezigen had verhaald over de eerste successen van het door haar ingestelde BES-gezantschap voor de EU en VN, kreeg A. als kersvers eilandelijk ‘Territorial Authorized Officer voor EU-aangelegenheden’ – zeg maar de Europapa van Bonaire – het podium. Ten overstaan van de collega-bestuurders van de andere LGO’s en gastvrouw/EU-commissaris Jutta Urpilainen zette hij de staatssecretaris voor schut met de mededeling de door haar benoemde BES-gezant Edison Rijna niet te erkennen.
Nu kun je van onze Alexandra veel beweren, maar niet dat ze kleinzerig is. Edoch, zich – modebewust als ze is – publiekelijk in het hemd te laten zetten door een deraillerend dorpshoofd laat zelfs zij niet over haar kant gaan. Dus volgde er een verhelderend gesprekje met de beroeps-dwarsligger. Niet en plein public, maar zoals het ministerie liet weten, op een “gepast moment”. Of dat ook op een gepaste plek heeft plaatsgevonden – bijvoorbeeld de kelder waar onlangs Eilandsraadsleden van Bonaire vanwege schaamteloos graaien in de overheidskas de oren is gewassen door de staatssecretaris – vertelt de geschiedenis niet.
Op het bericht van DossierKoninkrijksrelaties over het voorval reageerde A. op de hem kenmerkende (van Trump afgekeken?) wijze zodra nieuws niet in zijn eigen versie van de werkelijkheid past. En als hij er vervolgens door het Antilliaans Dagblad mee wordt geconfronteerd dat het ministerie de op deze site geschetste gang van zaken bevestigt, wordt de staatssecretaris al even voorspelbaar voor liegbeest uitgemaakt. Want er bestaat voor hem maar één waarheid. U raadt het al: de Zijne.
Wordt hij gewezen op het oliedomme van de beslissing de inning van lokale heffingen weer in eigen beheer te doen, laat hij het officiële BC-besluit stilletjes van de website van het gouvernement verdwijnen. Pakt de nieuwe CAO voor ambtenaren tegen de door hem gedane belofte in helemaal niet sociaal uit, ontkent hij dat glashard terwijl op datzelfde moment de afdeling P&O aankondigt een week lang spreekuur te houden om alle klachten te verzamelen. Het weerhoudt de gedeputeerde (tevens zelfbenoemd woordvoerder van Statia en Saba) er niet van tijdens een persconferentie ongegeneerd te pochen dat hij een superdeal met de vakbond heeft gesloten.
Inmiddels 151,5 dagen Bovenbaasje van Bonaire (dat hij overigens wil omdopen tot Territoria Insula de Boneiru) tekent zich een patroon af: alle sporen van voorgangers moeten gewist. Wie zichzelf het alleszins aangename genoegen gunt een wijle op een overschaduwd bankje in de prachtig opgelapte Kaya Grandi te verpozen en gade te slaan hoe vertegenwoordigers van organisaties en het bedrijfsleven het tijdelijke hoofdkwartier van A. verlaten, valt de hangende schouders op. Tien tegen één dat de gedeputeerde een streep door hun project of plan heeft gehaald, omdat het niet aan zijn briljante geest is ontsproten.
Alles wat onder vorige Bestuurscolleges tot stand is gekomen, wordt rücksichtslos de nek omgedraaid. Zelfs met een handtekening bekrachtigde afspraken met ministeries zijn niet langer heilig. Louter en alleen omdat A. er niet hoogstpersoonlijk de vinger in had. Nog even en hij kondigt staand op de top van de Brandaris een nieuwe jaartelling af die bij zijn geboortedag 21 november 1980 begint. Of trekt hij de stekker uit de maan, want het populaire wandelevenement Anochi Ku Luna Yen is immers niet door hem bedacht. Ok, dat is misschien overdreven, maar sta er niet van te kijken als de Kaya Grandi weer wordt opengebroken omdat de straatstenen – in zijn beleving – ondersteboven liggen.
Geen hond noch ezel die het aandurft destructiebedrijf A. ook maar een strobreed in de weg te leggen. Zelfs eilandsraadsleden die er hoog van opgeven hoeder van integriteit te zijn, kijken weg, vermoedelijk in de verwachting dat ook zij in ruil voor hun devotie nog eens een riant betaalde nepbaan cadeau krijgen. En dan zijn er nog volgelingen zoals de Statler en Waldorf van de Bonairiaanse ‘journalistiek’ die airtime tekort komen om hun held te zalven. Wat zij allen zich niet lijken te realiseren is dat wie zich voor andermans karretje met poep laat spannen niet verbaasd moet zijn ernaar te gaan ruiken.
__________________________________________________________________
(advertentie)
Good day! No gain without pain, so here’s a humble request to my network: looking for a new role. May be in the Caribbean, maybe in Europe, maybe elsewhere. Any help appreciated. Thanks! Wie niet waagt, die niet wint! Ik zoek een leuke nieuwe plek, in de Cariben, Europa of elders in de wereld. Alle hulp wordt zeer gewaardeerd. Dank!
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.