Bonaire

COLUMN – Alexandra’s onderwereld

Een ondergrondse kelder, waar geen streepje daglicht of frisse lucht binnendringt. Het enige dat er nog aan ontbrak waren middeleeuwse martelwerktuigen. In deze ietwat onheilspellende entourage werden de leden van de Eilandsraad van Bonaire eerder deze week door staatssecretaris Van Huffelen aan een verbale variant van waterboarding onderworpen, een beproefde methode om verdachten aan het praten te krijgen. Het duurde niet lang voordat de eersten doorsloegen en bekenden hun partij ten koste van de bevolking te hebben bevoordeeld door de fractievergoeding in het geniep te verdriedubbelen.

De inhaligste van het spul sprak achteraf stoer van een “onderonsje” waarvoor de aanleiding een “misverstand” was, veroorzaakt doordat DossierKoninkrijksrelaties had verraden dat de dames en heren volksvertegenwoordigers (!) hun fractiepotje in één klap met 5,5 ton hadden verhoogd naar 795.000 dollar. Een bedrag waarvan je op Bonaire al gauw 80 van onderstand afhankelijke gezinnen uit de armoede kan halen, gratis openbaar vervoer introduceren of de kwaliteit van de kinderopvang een impuls geven. De staatssecretaris maakte er geen geheim van not amused te zijn.

De Bonairiaanse delegatie stapte dan ook op het vliegtuig in de gerechtvaardigde vrees dat haar een oorwassing te wachten stond. Maar de hele eerste dag van de werkconferentie over de herziening van de WolBES maakte Van Huffelen er geen woord aan vuil, dus groeide de stille hoop dat haar boze bui was overgewaaid… Des te ijziger voelde de douche toen aan het begin van de tweede dag de geachte afgevaardigden uit Bonaire ten overstaan van hun collegae uit Statia en Saba door de gastvrouw werden uitgenodigd voor een tête à tête. Niet één, maar zelfs twee trappen omlaag naar Van Huffelens onderwereld.

Het was niet het enige dat de Bonairianen te incasseren kregen. En dan bedoelt Kadushi niet dat zij (bij wijze van hint of anders – het ministerie betaalde – uit Hollandse zuinigheid) voor de nacht werden ondergebracht in een hotel zonder sterallures dat zelfs met een kamerprijs van 39,90 euro nooit volgeboekt zal raken. Dat is wat je noemt nog eens afdalen als je je bedenkt dat het gezelschap de rest van het ‘werkbezoek’ in het Hilton Den Haag verpoost, maar dan voor rekening van de belastingbetalers op Bonaire.

Nee, de échte teleurstelling zit hem natuurlijk in het karige dat van de door de Eilandsraden van Bonaire, Sint Eustatius en Saba van huis meegenomen wensenlijstjes is binnengehengeld. Vergelijk het persbericht maar eens met het wetsontwerp die beide woensdag op deze site zijn gepubliceerd. Vrijwel alles dat dampend wordt opgediend als een voor de poorten van de hel weggesleepte superdeal, was vorig jaar al voor 95% door Den Haag toegezegd. Het ‘Akkoord van De Bilt’ is niets anders dan een opgewarmd prakkie. Dat de belangrijkste eis – dat de bijbaan die het eilandsraadslidmaatschap is voortaan voltijd wordt beloond – de eindstreep niet heeft gehaald, had een kleuter kunnen voorzien.

Wellicht dat het allemaal anders had kunnen aflopen als de onbetwiste opperbaas van Bonaire niet een groot deel van de conferentie spoorloos verdwenen was, zijn volgelingen in totale ontreddering achterlatend. Het valt voor de grote rode leider natuurlijk niet mee om in zijn uppie de zware last van de verantwoordelijkheid voor de toekomst van een heel eiland te torsen en dan ook nog eens de degens te moeten kruisen met een staatssecretaris die voor de duvel niet bang is en je elk moment naar een geluiddichte horrorkelder kan slepen.

Gelukkig hebben de Bonairianen nog een week de tijd om – tussen sightseeing, shoppen en familiebezoek door – te verzinnen hoe zij bij terugkeer het broodmagere onderhandelingsresultaat aan het thuisfront kunnen verkopen als een eclatant succes. Geen strik zo groot of kleurrijk die de realiteit kan verhullen dat de eilanden kunnen wikken wat ze willen, maar dat uiteindelijk altijd het moederland beschikt. Dat heeft ook de Eilandsraad van Statia ervaren. Die werd midden in de conferentie overvallen door het nieuws dat niet hun voorkeurskandidaat, maar zittend regeringscommissaris Alida Francis gezaghebber wordt.

Zonder ook maar iets ten nadele van Francis te zeggen (ze heeft zich de afgelopen jaren onder moeilijke omstandigheden bewonderenswaardig goed staande weten te houden) is het wel de vraag of de keuze handig is. Ze is immers een paar keer stevig in botsing gekomen met de Eilandsraad. Op enig moment moesten er zelfs twee oud-premiers (Maria Liberia-Peters en Suzy Camelia-Römer) worden ingevlogen om een broze wapenstilstand af te dwingen, in de gedachte dat er een gezaghebber zou komen als levend bewijs van a brand new start na de ingreep.

Terug naar de fractievergoeding. De ophef daarover was natuurlijk helemaal niet nodig geweest als politieke partijen hun kandidaten iets zorgvuldiger zouden selecteren door, het is maar een ideetje van een simpele columnist, ze te beoordelen op geschiktheid en motieven. Gebrek aan talent maskeer je immers niet door de snoeptrommel voor family & friends te verdriedubbelen. Het is nu afwachten of de Bonairianen de kans benutten die hen is geboden de greep in de overheidskas vrijwillig terug te draaien.

“Wij willen best vertrouwen geven, maar dat moet je wel verdienen”, gaf de staatssecretaris nog ter overdenking mee.

Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.

error: Deze inhoud mag niet gekopieerd worden.