In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Saba.
Samen voor Saba
Door Marijke Geelhoed
Op zaterdagochtend kletst iedereen even bij op het terras van de bakker, om elkaar vervolgens in de supermarkt weer tegen te komen en daarna op de parkeerplaats nog even de laatste ‘o ja, weet je trouwens ook dat…’ met elkaar te delen. Iedereen is weer bijgepraat, een scenario dat ook voorkwam in het dorp waar wij in Europees Nederland woonden. Vaak wist ik niet waar het over ging, maar op een eiland van zo’n 13 vierkante kilometer met zo’n 2.000 inwoners, is dat een stuk gemakkelijker.
In het bezit van een Sabaanse ID-kaart zou ik mezelf Sabaan mogen noemen, toch voelt het niet correct om mezelf deze titel toe te eigenen. Voorlopig blijf ik een ‘Europese Nederlander’, maar is er wel een gemeenschappelijke deler ontstaan tussen mij en een doorgewinterde, eh, doorgezomerde Sabaan. En dit betreft de mensen die op Saba komen wonen om kennis en kwaliteiten over te brengen. Zoals het hier staat, lijkt er weinig mis met deze zin. Het zou ook nog over mijzelf kunnen gaan, als nieuwe docent met een eigen stijl van lesgeven. Het gaat echter niet om de mensen of hun functie, maar de manier waarop menig nieuw eilandbewoner zijn of haar kennis komt delen. Wie heeft er geen persoon in zijn of haar kennissenkring die op een verjaardag het altijd beter weet, altijd erger heeft meegemaakt, of altijd een oplossing weet die zó logisch is? Een persoon die best eens in je allergie kan gaan zitten.
Nieuwelingen hebben inmiddels het stempel dat zij hun mening vast wel weer klaar hebben over dit eiland, over hoe het beter moet en waarom dat zó logisch is. En laten ook mensen hier, net als op de eerdergenoemde verjaardag, daar nu niet per se op zitten te wachten. Er is een reden waarom dingen gaan zoals ze gaan. Saba is een prachtig eiland dat zijn bijnaam ‘The Unspoiled Queen’ eer aandoet: het is prachtig. Het is heerlijk om hier te leven en clichés als ‘men doet niet zo moeilijk, ‘alles gaat zo relaxed’, ‘terug naar de basis’ en ‘tel je zegeningen’ krijgen hier betekenis. Sabanen kennen hun eiland goed en kennen hun kracht, het is een kleine gemeenschap waar men goed voor elkaar zorgt. De cultuur is anders in dit deel van het Koninkrijk der Nederlanden. Niet zo gek als er naar de demografie en de historie van dit eiland wordt gekeken. Het maakt niet dat dingen hier niet logisch zijn en in Europees Nederland of op een ander eiland in de Caribbean wel. Het is een soort kip-of-het-ei-kwestie.
En net als overal wordt ook hier doorontwikkeld op allerlei gebieden. En omdat twee meer weten dan één, staan Sabanen open voor kennis en nieuwe ideeën: in samenspraak. Er zou mijns inziens gewaakt kunnen worden dat ‘nieuwelingen’ niet hun stempel willen drukken in een te korte tijd, hun neus stoten en weer vertrekken. Hier zorg je eerst voor elkaar, en bekijk je dan met wie je welke verandering wil bewerkstelligen in het belang van de gemeenschap. Met de Sabanen samen Saba mooier maken, dát lijkt me een eervol doel waar ik maar al te graag en vol trots deel van zou willen uitmaken.
Dit is de eerste bijdrage van Marijke Geelhoed. Zij verhuisde vorig jaar met echtgenoot en hun kinderen (3 en 4 jaar oud) naar Saba waar ze in het basisonderwijs werkt.