Zelfs de meest fantastische fantasie wordt vroeg of laat ingehaald door de werkelijkheid. Weet u nog dat Kadushi u een paar columns geleden op de mouw speldde dat de interim-eilandgriffier van Bonaire een sollicitatiebrief aan zichzelf had geschreven, omdat hij zo graag zijn plek in het centrum van de eilandelijke macht wenst te behouden? Verzinsel of niet, het heeft kennelijk de gevolmachtigde minister van Curaçao, Carlson Manuel, op het idee gebracht een lovende brief aan zichzelf te dichten. Al was hij dan wel weer zo leep te bedenken die door een ander te laten versturen. Maar weer niet leep genoeg zich te realiseren dat zoiets kan uitlekken.
Verplaatst u zich even naar de balzaal van het voormalige dubbele stadspaleis aan de Prinsengracht in de residentie waar de gevmin zich af en toe per dienstlimousine naar toe laat chaufferen. Van een werkkamer kun je niet spreken: het weinige dat er onvermoeibaar beweegt zijn de gordijnen omdat de kozijnen door het al jarenlang uitblijven van onderhoud kieren. Maar nu zit daar opeens – zelfs de planten schrikken ervan – the boss himself achter de pc, turend naar het toetsenbord op zoek naar de volgende letter. Je hoort zijn hersens overuren maken: waarom staan die conjo-dinges niet in alfabetische volgorde?
“Geachte Gevolmachtigde Minister Dhr. Carlson Manuel”, verschijnt tergend traag op het scherm. Of, aarzelt hij, zal ik er zijn excellentie van maken? Nee, toch niet. Zijn personal pr-coach, songfestivalexpert en BN’er Frits Huffnagel, pepert hem voor 500 euro per uur geregeld in dat het voor de beeldvorming beter is te laten zien dat hij ondanks zijn amicale omgang met grootheden als de toekomstige secretaris-generaal van de NAVO (“Hoi Carls”, verwelkomt Rutte hem altijd joviaal in de RMR) niet naast zijn ongepoetste schoenen is gaan lopen.
Dus snel verder: “Ik wil graag mijn oprechte dank uitspreken voor uw buitengewone inzet en interventie in het recente geval van een Curaçaose ouder die met spoed naar Curaçao moest reizen om haar kind terug te halen. Uw betrokkenheid en snel handelen hebben een enorm verschil gemaakt in het leven van deze ouder en haar kind. Het is werkelijk bewonderenswaardig hoe u zich hebt ingezet om deze situatie op te lossen en ervoor te zorgen dat het gezin herenigd kon worden.”
Trots op zichzelf – hoe durfde dat parlementair verslaggevertje Woutertje de Winther van de Telegraaf te schrijven dat hij de Nederlandse taal slecht beheerst – las hij de tekst nog een keertje hardop. Manuel moest er van blozen, vooral om het woord ‘bewonderenswaardig’. Wat een vondst! Dat heeft nog nooit iemand over hem gezegd, dus het werd tijd. Hup, even de tekst copyen, in een appje pasten en naar dat mens sturen dat hem lastig had gevallen met een zeurverhaal over die moeder met dat kind.
Dat ‘mens’ is een Curaçaose die landgenoten in nood helpt door van het Curaçaohuis gedaan te krijgen waarvoor de familie Manuel en aanhang wordt betaald. De dame in kwestie had tot de gevmin weten door te dringen en hem gevraagd zijn netwerk te mobiliseren om moeder en kind uit de brand te helpen. Een belletje naar Corendon bleek genoeg: aanstaande onderkoning van Curaçao Atilay Uslu schonk een ticket. Een koopje vergeleken bij het honorarium van good-wel-erg-old Dicky dat hij sponsort om het Curaçaose elftal opnieuw het WK te laten mislopen.
Het ‘mens’ was zo happy met de goede afloop dat ze Manuel vroeg hoe zij Corendon kon bedanken. Die dacht daar het zijne van: gepaster vond hij het om hém te bedanken voor zijn ‘buitengewone inzet en interventie’. Hulpvaardig als hij is, appte de redder in nood alvast een tekst. Verbijsterd sloeg de ontvangster de instructie in de wind de lofzang per brief terug te sturen. “Kan niet waar zijn”, moet zij hebben gedacht en poste prompt een screenshot van het naar eigen roem riekende appje van de gevmin op social media.
Pijnlijk, maar voor Manuel kreeg het voorval toch nog een feestelijk staartje. Mister Triple P (Premier Pik Pisas) had niet helemaal door hoe de vork in de steel stak, wat hem wel eens vaker overkomt. Hij las het woord ‘bewonderenswaardig’ en beloonde zijn pupil met een dienstreis naar Curaçao om het hoogtepunt in het bestaan van Caribische politici mee te maken, van het Tumba-festival tot en met de Marcha di Despedida.
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.
