In de zondagse estafette-rubriek ‘Bericht uit…’ belichten columnisten uit de Caribische delen van het Koninkrijk bij toerbeurt de kanten van hun eiland waarvan zij vinden dat die de aandacht van alle koninkrijksburgers verdienen. Vandaag komt het bericht uit Bonaire.
De beste investering in de toekomst van Bonaire
Door Burney el Hage
Is kinderopvang de beste investering in de toekomst van Bonaire? Misschien is (flexibele) kinderopvang zelfs een “corporate social responsibility”. In de snel veranderende arbeidsmarkt wordt de behoefte aan flexibele kinderopvang steeds nijpender. De reguliere van 9 tot 5 banen worden schaarser. Voor steeds meer banen in de private en gemengde sector geldt dat er volgens schema’s (shifts) gewerkt moet worden. Zaterdag en zondag en feestdagen zijn geen standaard vrije dagen meer. De sectoren die 24/7 diensten verlenen zitten in de lift. Hierbij gaat het niet alleen om bedrijven in de toeristische sector, maar ook om andere dienstverleningsinstanties die continudiensten draaien, zoals de zorg, politie, gevangenis, beveiliging e.d.
Voor de ouders die buiten de traditionele werktijden werken, zou de mogelijkheid van een 24/7 kinderopvang een welkome ontwikkeling zijn. Ook moet rekening worden gehouden met het feit dat meer dan 40% van de kinderen in éénoudergezinnen opgroeit. In tweeoudergezinnen werken in de meeste gevallen beide ouders. Kinderopvang is in de regel maar tot 5 of 6 uur p.m. beschikbaar. Na 6 uur ‘s avonds en ook in het weekend of op feestdagen moet opvang anderszins geregeld worden. In de praktijk komt dit vaak neer op opvang bij familie, kennissen, buren of alleen thuisblijven. Overigens kunnen ouders niet te veel eisen stellen aan de opvangplek, want de mogelijkheden zijn beperkt. En als je een immigrant bent en geen sociaal vangnet hebt, dan kun je helemaal niet kieskeurig zijn.
Los hiervan, gaat het wel over de “human capital” van de toekomst, onze kinderen, die in hun “vormende” en meest kwetsbare jaren, her en der moeten worden ondergebracht. Wij hebben de mond vol over de belangrijke rol van de kinderen in de toekomst van de samenleving, maar dan zou je eigenlijk vooral op dit aspect moeten investeren. Kinderen zonder de juiste opvang, vooral opvang tijdens cruciale avond rusturen, lopen een groter risico op een ongebalanceerde groei met alle gevolgen van dien voor onder meer hun vorming, opleiding en zelfredzaamheid.
Maar hoe zet je op Bonaire zo’n faciliteit op? Wat zijn essentiële stappen om een en ander te realiseren. Het idee begint met het begrijpen van de lokale vraag. Een grondig onderzoek kan de basis leggen voor het project. Enquêtes onder ouders en overleg (sociaal dialoog) met lokale bedrijven kunnen helpen bij het bepalen van de omvang van de benodigde dienst. Een andere cruciale stap is het navigeren door de lokale regelgeving. Het verkrijgen van de juiste vergunningen en licenties is essentieel en zorgt ervoor dat de faciliteit voldoet aan alle gezondheids- en veiligheidsnormen. Ook de keuze van de locatie(s) speelt een grote rol in het succes van de kinderopvang. Het moet een veilige, toegankelijke en stimulerende omgeving bieden voor de kinderen.
Een andere belangrijke en bepalende factor is het personeel. Het werven van gekwalificeerde, ervaren en betrouwbare medewerkers die in ploegendiensten kunnen werken, is van cruciaal belang voor de werking van een 24-uurs service. Verder moeten de faciliteiten en uitrusting van de kinderopvang worden ontworpen om een veilige en stimulerende omgeving te creëren. Dit omvat speelruimtes, slaapruimtes en educatief materiaal. Het financieren van het project is een andere uitdaging. Het opstellen van een gedetailleerd financieel plan is essentieel voor het waarborgen van de duurzaamheid van het project.
En tot slot, maar niet minder belangrijk, is de vraag wie hier eigenlijk (financiële) verantwoordelijkheid voor moet dragen. Is dit een overheidstaak? Ik ben van mening dat de rol van de overheid faciliterend moet zijn door kaders en regels te stellen. Maar welke verantwoordelijkheid draagt de werkgever in deze? Hierbij denk ik dan in het bijzonder aan de “24/7” bedrijven in de horecasector: hotels, restaurants en casino’s. Waarom doen wij geen beroep op hun “corporate social responsibility” om deze “after hour” kinderopvangen te faciliteren? Dit kan toch niet zonder meer op de ouders of de overheid worden afgewenteld?
Op Aruba en Curaçao zijn er ondernemingen (geweest) die hun werknemers op dit gebied ondersteunen, hetzij via een financiële tegemoetkoming voor de opvangkosten of door het zelf te (laten) organiseren. Sterker nog, ooit regelden sommige werkgevers zelfs huisvesting voor hun personeel, denk maar aan Julianadorp op Curaçao, Balashi dorp op Aruba, de politie- en douanewoningen (op alle eilanden). De term “corporate social responsibility” bestond toen nog niet, maar leefde klaarblijkelijk meer dan vandaag de dag.
Overigens, de overheid, als werkgever van “24/7 diensten”, ontkomt er net zomin aan en zou zelf ook verantwoordelijkheid moeten dragen voor dit thema.
Een succesvolle kinderopvang vereist de betrokkenheid van ouders, werkgevers en de overheid. Open communicatie en feedback zijn belangrijk om het vertrouwen te winnen en te behouden. Het opzetten van een 24-uurs kinderopvang op Bonaire is niet alleen een waardevolle bijdrage aan de lokale gemeenschap, maar het is ook een reflectie van een moderne samenleving die zich aanpast aan de veranderende behoeften van haar burgers. En, zolang er mensen bestaan is de kwaliteit van onze toekomst gelijk aan de kwaliteit van de nu nog kinderen: onze toekomstige volwassenen.