Soms overtreft de absurde werkelijkheid het cynisme van een columnist die de macht tot in zijn tenen wantrouwt. Neem nu de al 5 jaar durende, tientallen miljoenenverslindende zoektocht naar een uitbater voor de in vergaande staat van ontbinding verkerende Isla-raffinaderij op Curaçao. Geen hond, laat staan een serieuze investeerder is geïnteresseerd. Maar minister-president – zeg maar Pik – Pisas heeft er alles voor om de dodelijk smerige raffinaderij heropend te krijgen. Bij wijze van spreken dan, dachten we. Edoch, naar nu blijkt bedoelde hij letterlijk álles. Plotsklaps ligt er, zo meldde het Antilliaans Dagblad, een advies op zijn (doorgaans maagdelijke) bureau een eventuele nieuwe exploitant niet aan de toch al zo soepele Curaçaose milieunormen te houden. Want het mensenrechtelijke verdict de omliggende woonwijken inclusief scholen te vergiftigen, maakt het veel te prijzig om de van roest uit elkaar vallende installaties winstgevend te laten pruttelen.
Het advies komt niet van de eerste de beste, namelijk de plaatselijke Sociaal Economische Raad. Dat doet het ergste vermoeden over de verstandelijke vermogens van de SER-leden, hun alcoholconsumptie òf de onafhankelijkheid van dit instituut. Het één sluit het ander natuurlijk niet uit, maar wat geen twijfel lijdt is dat het kabinet Pisas er zijn eigen definitie van de betekenis van ‘onafhankelijk’ op nahoudt. Diverse bewindslieden buitelden de afgelopen weken over elkaar heen om dat te bevestigen.
Zo raakte minister van (weinig) Economische Zaken Ruisandro Cijntje lelijk in de clinch met de Raad van Commissarissen van energiebedrijf Aqualectra. 3 van de 4 toezichthouders stapten uit onvrede op omdat de minister niks opheeft met het good governance principe dat de aandeelhouder zich op gepaste afstand hoort te houden van de dagelijkse gang van zaken bij het overheidsbedrijf. Cijntje is op zijn beurt boos op de commissarissen omdat die niet doen wat hij wil. Er kan er tenslotte maar eentje the boss zijn en dat is toevallig wel de minister. Je zou bijna denken dat de PNP’er het klasje van MFK-meester Schotte cum laude heeft doorlopen.
Opmerkelijk is dat Cijntje die ene keer dat hij als aandeelhouder baasje had moeten spelen, het faliekant liet afweten. Hij weigerde gehoor te geven aan het dringende advies van de RvC om chief executive officer Darrick Jonis zijn congé te geven. Niet eens omdat Curaçao als gevolg van diens falend management om de haverklap in het donker zit, maar vanwege een vernietigend rapport van forensisch onderzoekers dat de CEO zijn bevoegdheden regelmatig ver te buiten is gegaan en tevens voor hem onvoordelige informatie heeft weggestopt. Voor de RvC reden hem bij de minister voor te dragen voor ontslag en hem in afwachting daarvan te schorsen.
Hoewel die schop onder de bips tot nu toe is uitgebleven, is de naam van Jonis intussen al wel weer in een ander geruchtmakend dossier opgedoken. Als een duveltje uit een doosje is hij – met riant betaald verlof dus tijd zat – aangesteld als de lokale vertegenwoordiger van de ‘Onyx Group’, de zoveelste in de rij van beoogde, zeer dubieuze en veel belovende – wat iets heel anders is dan veelbelovend – partners voor het overnemen van de raffinaderij. Van aqua naar olie is kennelijk maar een kleine stap…
Een andere bewindsman, van wie al decennia bekend is dat hij een broertje dood heeft aan good governance, is Charles Cooper. Voor welke partij hij ook aan de knoppen mag zitten, hij laat zelden een gelegenheid voorbij gaan om het gelijk van de Veiligheidsdienst Curaçao te bewijzen. Die concludeerde in 2010 na gedegen onderzoek dat deze partijhopper te veel op zijn kerfstok heeft om te worden losgelaten in het openbaar bestuur. Maar ’s lands eerste minister-president – daar heb je hem weer – Gerrit Schotte vatte dat uiteraard juist op als een aanbeveling.
De tegenwoordige minister van Verkeer, Vervoer en Ruimtelijke Planning gaat onder meer bij benoemingen door roeien en ruiten. Recent voorbeeld is zijn bemoeienis met het personeelsbeleid bij de overheidsstichting die sociale woningen beheert Fundashon Kas Popular. Daar werd vorig jaar een nieuwe financieel directeur aangetrokken om bijna 20 jaar achterstand in de financiële administratie weg te werken. De brave borst maakte echter een grote fout door aan te kondigen dat het afgelopen moest zijn met gesjoemel.
Dat is zeker in (semi)overheidskringen op de eilanden nog een paar graadjes erger dan vloeken in de kerk. Dus begrijpt de minister heel goed dat de betrokkene op straat wordt gezet. Deze week lekte ook nog uit dat de voor het verlenen van diensten aan de Siciliaanse maffiabaas Francesco Corallo veroordeelde oud-premier Schotte – vriend door dik en dun van Cooper – via een schimmige constructie publiek geld opstrijkt voor het geven van advies bij sociale woningprojecten. Waarmee het cirkeltje weer mooi rond is.
Zonder de illusie compleet te zijn de minfin die zijn reputatie als de Man van Vijf Miljard te danken heeft aan zijn FB-post alle belastingvorderingen tot 2021 te hebben verscheurd. Nu de onder zware overheidsschulden zuchtende Curaçaose bevolking steeds meer ondervindt dat het onderwijs, de gezondheidszorg, de veiligheid en veel andere voorzieningen nog jarenlang onder die vrijgevigheid zullen lijden, wast de minister zijn handen in onschuld: niet hij, maar de landsontvanger had voor Sinterklaas gespeeld, loog hij. Over zijn onfrisse contacten in de louche online goksector zullen we het deze keer maar niet hebben.
Terug naar de uitglijder van de SER. Waar in de Cariben lokale, op papier onafhankelijke instituten al te gemakkelijk door foute politici met zich laten sollen, is het recht overal in het Koninkrijk gelukkig op dezelfde leest geschoeid: als de Isla ooit nog opengaat – op Curaçao gebeurt tenslotte wel vaker iets ondenkbaars – zal de rechter heus niet toestaan dat de levens van nog meer omwonenden van de Isla worden geofferd voor politiek prestige.
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.