“Zeer geachte heer De Wolff, u heeft de baan van mijn dromen dus ik sprong een gat in de lucht toen ik vernam dat de Eilandsraad van Bonaire op zoek is naar een eilandgriffier, een functie die op dit moment door u als interim wordt bekleed. Ik voldoe aan de functie-eisen, hoef niet te worden ingewerkt, want ik ken alle dossiers en de mensen met en voor wie de eilandgriffier werkt, ik ben onmiddellijk beschikbaar en ben niet zoals al die andere makamba’s op het eiland een betweterige voorbijganger. Hoewel u mij als de beste kent, ben ik graag bereid mijn sollicitatie in een persoonlijk gesprek nader aan u toe te lichten. Uitkijkend naar uw hopelijk positieve reactie, hoogachtend, Arjen de Wolff.”
Toegegeven, het bovenstaande komt uit Kadushi’s duim. Een verzinsel, maar wel eentje dat misschien dicht tegen de werkelijkheid aanschuurt. Eerst maar even de feiten. Het klopt dat er op Bonaire een vacature voor eilandgriffier is en dat De W. alweer bijna een jaar tussenpaus is. Iedereen die de eilandelijke happy hours frequenteert, weet ook dat hij zijn invloedrijke positie – na eerder naast de stoel van de eilandsecretaris te hebben gegrepen – maar wat graag wil behouden, want in combinatie met het politiek adviseurschap voor een gedeputeerde (riekt dat eigenlijk niet naar belangenverstrengeling?) zit hij als een wolfspin in het web.
Niemand zal de man van 12 banen en 13 gedesillusioneerde werkgevers het recht op nóg een kans ontzeggen, maar bij de procedure zijn wel vraagtekens te plaatsen. Wat opvalt is dat de werving voor een zó cruciale functie niet is toevertrouwd aan het externe bureau dat doorgaans wordt ingehuurd voor de werving en selectie voor vacatures op een hoger niveau. Zelfs de eigen afdeling Human Resources van het openbaar lichaam wordt er buiten gehouden. En niet onverdacht is de publicatiedatum van de vacature, precies tussen Kerstmis en de jaarwisseling wanneer mensen met heel andere dingen bezig zijn.
Hoe, laten we zeggen, spraakmakend de staat van dienst van De W. als werknemer ook is, zonder hem zou de Eilandsraad geen deuk in een pakkie zachte boter slaan. Dat bleek onlangs tijdens een gesprek met de Eerste Kamercommissie voor Koninkrijksrelaties. Het is dat de waarnemend griffier er bij was om van de onnavolgbare betogen van de leden van de Eilandsraad nog een beetje chocolade te maken, anders waren de senatoren in verwarde toestand achtergebleven. Sta er daarom niet van te kijken als interim eilandgriffier De W. tot de conclusie komt dat er geen betere is om hem op te volgen dan sollicitant De W.
Je zou denken dat deze niet zo transparante gang van zaken bij Mister Procedure, voormalig oppositieleider en thans opperste opperbaas van het Bestuurscollege Clark Abraham, de alarmbellen doet rinkelen. Maar ja, eenmaal aan de macht ruilen politici oude principes snel in voor nieuwe en de gedeputeerde met een portefeuille van hier tot Tokio blijkt daarop geen uitzondering. Zo leidde hij vanuit de oppositiebankjes de val van de UPB/MPB-coalitie in met een motie waarin het Bestuurscollege – overigens volkomen terecht – gebrekkige communicatie werd verweten. Zo was op de website van het gouvernement over heel 2023 geen enkel BC-besluit gepubliceerd.
Inmiddels zitten de wittebroodsweken van het nieuwe BC er bijna op en het moet gezegd: het kan zelfs de vanuit de knoek toekijkende geiten en ezels niet zijn ontgaan dat er een wervelwind door het bestuurskantoor waait: Abraham straalt één en al dadendrang uit. Dus zou je denken dat de website van het BC nu wel overloopt van de sinds oktober genomen besluiten. Niet dus: het zijn er slechts 2. Eentje van 25 oktober en de ander van 1 november en die gaan beide ook nog over het BC zelf, namelijk de portefeuilleverdeling. Het is dus gissen of er de afgelopen 2,5 maand misschien ook nog besluiten zijn genomen waar de bevolking wat mee opschiet. Moraal van het verhaal: de pot die een motie indiende tegen de ketel ziet vooralsnog even zwart.
Onbetwist hoogtepunt van Abrahams geldingsdrift is de persconferentie die elke vrijdagmiddag live wordt uitgezonden om het publiek te vertellen hoezeer dit BC wel het beste voor heeft met de gemeenschap. Vooralsnog vallen de kijkcijfers vies tegen. Misschien dat dit aan het format ligt: een onemanshow waarin een nogal hyperende hoofdrolspeler alsof de duvel hem op de hielen de tijd vol orakelt, gedecoreerd door twee mede-gedeputeerden die – als de chef even naar adem hapt – wordt toegestaan ook iets te zeggen.
Je moet als kijker over het uithoudingsvermogen van een marathonloper beschikken om de hele uitzending uit te zitten. Zelfs veronderstelde professionals zoals journalisten raken de draad van de woordentsunami kwijt, wat dan wel weer tot koddige situaties leidt dat de ene krant de andere nieuwssite en vice versa gaat corrigeren. De veroorzaker zelf is zich uiteraard van geen kwaad bewust. Als hij tegen alle adviezen van experts in pleit weer meer dan één vervuilend cruisemonster per dag toe te laten, is hij verkeerd begrepen. Tóch woningen bouwen op de voormalige plantage Bolivia? Zijn woorden zijn verkeerd uitgelegd.
Het valt natuurlijk ook niet mee om in korte tijd te moeten transformeren van de Raspoetin van Pasangrahan naar bedachtzaam bestuurder. Dat bleek nog maar eens bij de laatste mediashow voor de jaarwisseling. In scoringspositie gebracht door een bevriende verslaggever liet de grote rode leider de kans niet onbenut om er schande van te spreken dat het oude BC meer goederen en diensten inkocht bij bedrijven buiten het eiland dan bij plaatselijke neringdoenden.
Met zo’n potje populisme verover je makkelijk de harten van het voetvolk. Alleen: lokaal inkopen pakt niet altijd goed uit. De geachte gedeputeerde weet dat als geen ander. Deze week werd bekend dat hij door de rechter is veroordeeld omdat hij als chief executive officer van zijn bedrijf Yo! Branding & Productions Fundashon Mariadal voor bijna 20.000 dollar heeft getild. De zorginstelling gunde Abraham – tenslotte lokale ondernemer – vorig jaar wat extra omzet door een partij lakens bij hem te bestellen. Mariadal betaalde keurig, maar geleverd is er nooit. Dus ja: koop lokaal, maar kijk goed uit met wie je zaken doet.
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.