2023 was een lekker prikkelrijk jaar. En het is nog niet eens voorbij. Over minder dan twee etmalen stromen de eerstehulpposten vol verminkten met oog- of ander ernstig letsel, staan huisdieren bibberend doodsangsten uit, vliegen zwermen door het geknal opgeschrikte vogels zich gedesoriënteerd te pletter, wordt astmapatiënten de adem benomen omdat de concentratie stikstof in de lucht tijdelijk verdertigvoudigt, worden hulpverleners gemolesteerd en wensen we elkaar klapzoenend een gezond en veilig nieuwjaar. Want tradities, ook de domme, blijven we hardnekkig koesteren zo lang overheden te laf zijn een vuurwerkverbod af te kondigen.
Een traditie die geen slachtoffers maakt, is het hebben van goede voornemens. Zijn zonden overdenkend, werd Kadushi onder de denkbeeldige kerstboom overvallen door wat op een vleugje wroeging leek. Waren zijn stekels het afgelopen jaar niet te scherp? En werden ze niet te diep in de ongewild lijdend voorwerpen van zijn columns gestoken? De 52 bijdragen van dit jaar teruglezend, voelt het kennelijk toch aanwezig mededogen zich aangesproken: Was het in alle gevallen wel terecht? En zijn sommige mikpunten niet te genadeloos aangepakt?
Voor columnisten is het makkelijk veilig vanaf de zijlijn anderen op de korrel te nemen, bijvoorbeeld bestuurders en politici. Alsof die het al niet zwaar genoeg te verduren hebben van types die maar net voldoende hersencellen hebben om het toetsenbord te bedienen en, uiteraard anoniem, hun vitriool via sociale media te spuien. Het is een mirakel dat er nog mensen te porren zijn voor de politiek, laat staan bereid zijn minister of gedeputeerde te worden in de wetenschap dat de digitale guillotine al vóór je beëdiging wordt opgetuigd.
Op de spreekwoordelijke uitzonderingen na (hun namen kunt u zelf invullen) kiest niemand voor een functie in het openbaar bestuur om in de staatskas te graaien of – om een willekeurig voorbeeld te noemen – burgers welbewust in armoede te laten leven. Integendeel, de meesten steken in ruil voor een allesbehalve overdreven beloning heel wat overuren in hun roeping de wereld beter te maken. Dat ze daarin niet allemaal altijd even goed slagen, is geen vrijbrief hun inzet en goede bedoelingen in twijfel te trekken.
Dat weerhoudt Kadushi er niet van op de drempel van oud naar nieuw de stekels nog wat bij te punten. Niet om extra venijnig te kunnen uithalen, maar vanwege de gehoopte preventieve werking. Wie het niet te gek maakt, heeft immers niks te vrezen; voor zover je al iets te duchten hebt van een zich achter een alias verschuilende stukjesschrijver met een bereik van amper 30.000 mede-koninkrijksgelovigen. Columnisten zijn toch vooral de narren van de democratie: het hoogste doel is het publiek met hun verbale capriolen te vermaken en al doende bestuurders te waarschuwen beter op het rechte pad te blijven.
Kadushi’s voornemen is daarom zijn prikkeldrift ook in 2024 ongeremd de vrije loop te laten, zonder aanzien des persoons uiteraard. Tevens wenst hij u vanzelfsprekend het allerbeste voor het nieuwe jaar. Om het wat concreter te maken: Dat premier Wever-Croes tot het besef komt dat ze haar Arubaanse onderdanen niet omwille van haar ego kan opzadelen met 350 miljoen aan extra rentelast, haar Curaçaose ambtgenoot Pisas van het door hem aangekochte bordeel Campo Alegre een safe resort maakt voor de vele slachtoffers van huiselijk geweld en seksueel misbruik, de Sint Maartenaren voor de verandering eens een regering en parlement kiezen waarin geen plek is voor wegens corruptie veroordeelden, op Bonaire rivaliserende politici leren dat je door elkaar een kontje te geven meer voor de bevolking bereikt dan met elkaar omlaag te halen, de Statianen van het opperbestuur in Den Haag de kans krijgen hun niet overgereguleerde way of living te leven en het Bestuurscollege van Saba de moed weet te verzamelen zich minder serviel richting ministeries op te stellen.
Voor het zwalkende moederland is de wens dat de verkiezingsdruiven niet te zuur smaken. Maar mocht dat toch zo zijn, dan is dat eigen schuld, dikke bult. Want je moet je als kiezersvolk levend in een qua voorzieningen ongelooflijk bevoorrecht land, kapot schamen door met zijn 2,3 miljoenen (van wie godbetert 407 op Bonaire) te stemmen op een neppoliticus die er met de stekels van duizend Kadushi’s niet van te weerhouden is aan de democratische rechtstaat te morrelen zodra hij minister-president is.
Kadushi is het buitenbeentje van DossierKoninkrijksrelaties.nl: een stekelige rubriek die soms wel eens ‘au’ kan doen.